Μιά ιστορία τιμιότητας.
Και ένα ΠΟΠ, τόσο ξεχασμένο, όσο παρεξηγημένη είναι και η αμεσότητα του Ροδίτη.
Δεν υπάρχει ηθικολογία εδώ.
Υπάρχει ρεαλισμός, με διάχυτη την πραγματιστική απολαβή ενός σταφυλιού που συνεχίζει να είναι αμπελουργικός στυλοβάτης ενός πολύ μεγάλου μέρους καλλιεργητών.
ΠΟΠ Πάτρα, Σελινούς Αιγιάλειας, Αχαΐα, Πελοποννησος
Ροδίτης
Μέτριο και λίγο παραπάνω, λεμονί.
Ωραίας συγκρότησης, πολύ όμορφη μύτη, με ανθικά αρώματα λευκών λουλουδιών, σε έναν ζωηρό πυρήνα που απαρτίζεται από λευκόσαρκα φρούτα και ξύσματα εσπεριδοειδών, με πικάντικα λευκά μπαχάρια, πράσινα βότανα και αλάτι, καθώς και μιά υποψία ορυκτής φύσης.
Ισορροπία ολούθε, στο λιπαρό, προς γεμάτο σώμα, που βρίθει πηγαίου λευκόσαρκου και εσπεριδοειδούς φρούτου, του οποίου την υπόσταση αναλαμβάνει να στιλβώσει η ανεβασμένη οξύτητα από τα ορεινά αμπελοτόπια των 800 και 1100 μέτρων, παραδίδοντας ένα κρασί που η λέξη τίμιο, μάλλον το υποτιμάει κατάφωρα.
Ανθικότητα το πλευρίζει, μαζί με το πικάντικο μπαχαρώδες πλαίσιο και την ελαφρά βοτανική πρόσφυση, ενώ η ορυκτή υποψία της μύτης, μετουσιώνεται πειστικά στον ουρανίσκο.
Πάνω από μέτρια επίγευση, ασφαλώς ορυκτή, με τα spicy στοιχεία βοτάνων και μπαχαριών να έχουν παιχνιδιάρικη διάθεση.
Θα το έβαζα με τα πάντα, σταματώντας στα στιβαρά κόκκινα κρέατα και γενικώς στην βαριά κουζίνα.
