Η φυγή του Aldo από τον μεγάλο ίσκιο.
Θέλοντας να βρει το δικό του φως μέσα στην καρδιά του Bussia.
To Bussia Soprano, ο αρχικός, γνήσιος τομέας του αργότερα εκτεταμένου Cru, αποτέλεσε το προσωπικό του καταφύγιο. Η κοπιώδης προσπάθειά του να εγχύσει δυό δράμια νεωτερισμού στο σκονισμένο βουτσί της παράδοσης, εξήρε τον αγώνα του, εξυψώνοντας παράλληλα την τέχνη της οινοποίησης.
Barolo DOCG, Monforte d’Alba, Πιεμόντε, Ιταλία
Nebbiolo
Μέτριο, ημιδιαπερατό ρουμπινί-γκρενά.
Τεράστια αποθέματα φρεσκάδας αναδύονται από την μύτη, ταυτοποιώντας πράσινο δαμάσκηνο και κορόμηλο, γιά να προσδεθούν αργότερα στο αποξηραμένο βοτανικό πεδίο που δεσπόζει. Η ενδότερη εκτίμηση αναδεικνύει παρ’όλ’αυτά ακραιφνή δείγματα της παράδοσης, με βαλσάμικες νότες και σοφά εντεταγμένη πτητικότητα να μιγνύονται με αποξηραμένα κόκκινα και λίγο σκουρότερα φρούτα μαζί με ξερά αγριολούλουδα. Σημαντικά μπαχαρένιο στο εύρος του, έχει καφέ και κουβερτούρα να δείχνουν ήπια συμπεριφορά, αφήνοντας τα γήϊνα, μανιταρένια και σταχτένια στοιχεία να γίνουν αισθητά προς το τέλος.
Η συμπεριφορική του ιδιαιτερότητα συνεχίζεται και στο στόμα -χωρίς βέβαια να πρόκειται γιά καμία ακρότητα-, αφού στον καλά ζυγισμένο, μέτριο και ηπίως πυκνό όγκο, η φρέσκια εκδοχή των πράσινων φρούτων που αντιποιείται και ξερές βοτανικές νότες με αρκετά bitter πάντως διάθεση, συναντά εκείνη των αποξηραμένων φρούτων του δάσους, μέσα σε ένα μπαχαράτο, καπνικό και ελαφρώς ορυκτό περιβάλλον με σταχτένια και καρβονικά ίχνη. Καλή ενέργεια από την οξύτητα που ξεπερνάει γιά πολύ λίγο την μεσαία σκάλα, με τις τυπικά ισχυρές τανίνες να έχουν δεχτεί πολύ καλή δουλειά, δημιουργώντας ποσιμότητα. Αυτά μέχρι το μέσον, γιατί τότε, αναλαμβάνει μιά πολύ ενδιαφέρουσα ένεση -κάτι σαν- γλύκας, με πουρέ σμέουρου και πιτσιλιά σαγκουΐνι, να αναλαμβάνουν να την διεκπεραιώσουν εις μακρόν, χωρίς όμως να αποσοβούν την πράσινη προβολή.
Πολύ εντυπωσιακή, σοβαρότατα μακρά, στυπτική και αλκοολική επίγευση, που αναγεννά το κρασί σημειώνοντας τα επιμέρους στοιχεία του με αξιοπρόσκετη λεπτομέρεια, με την επωδό της κατ’επίφασιν γλύκας να κολακεύει, εν μέσω όμως εμφανούς bitter διαδρόμου.
Όχι στο ύψος άλλων εσοδειών παρόλο το δυσανάλογο αβαντάρισμα από τον ξένο οινοκριτικό παράγοντα, αλλά πάντα Aldo Conterno.
Ένα καλο Barolo, οφείλει να είναι γαστρονομικό στο τραπέζι, και το κάνει.
Πλατιά ζυμαρικά με σάλτσα ντομάτας και μοσχαρίσιο ραγού, βοδινό σουβλάκι, καπνιστά πρόβεια παϊδάκια και καπνιστό χοιρινό brisket, ακόμα και καλές κοπές σε Flank steak από Black Angus και βοδινές σπαλομπριζόλες.
