Μικρούλι γλυκό.
Το πιό γλυκό, μικρό, της Πιεμοντέζικης παρέας.
Η τερπνή, στρογγυλή και χυμώδης του φύση, το κάνει το πιό προσβάσιμο, ευκολόπιοτο και τραγανά σαρκώδες της τριάδας, με την Barbera και το Nebbiolo να έχουν ααφαλώς πιό περίβλεπτη θέση.
Ωριμάζοντας πιό νωρίς από τα άλλα δύο, το Dolcetto συχνά δεν τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης, και λόγω του ιδιαίτερα fruit-forward χαρακτήρα του και της χαμηλής του οξύτητας, χρησιμοποιείται σε πιό ελαφριά κουζίνα.
Το οικογενειοκρατούμενο οινοποιείο από το Dogliani, όπου δίνει τα καλύτερα δείγματά του, του δίνει την πρέπουσα σημασία, με πολύμηνη παραμονή στο βαρέλι, αυθόρμητη ζύμωση και μινιμαλιστική παρεμβατική διάθεση.
Dogliani DOCG, Dogliani, Πιεμόντε, Ιταλία
Dolcetto
Βαθύ ρουμπινί.
”Σκούρή” μώβ μύτη, με blueberries και mulberries να βρίσκουν πιό κόκκινα κεράσια και βύσινα, με άπλετα γλυκά μπαχάρια και τάρτα μύρτιλο, μαρμελάδα φραγκοστάφυλο, με ίχνη μελάνης.
Όχι ιδιαίτερα φλύαρη, μα ενδεικτική της ποικιλίας.
Μαλακό, στρογγυλό, σαρκώδες και εύληπτο στο στόμα, δίνει το στίγμα του σταφυλιού με εξαιρετικά πειστικό τρόπο, παρουσιάζοντάς το άριστα. Αρκετή σάρκα στο γεμάτου όγκου σώμα, με ελάχιστα κάτω από μέτριας έντασης οξύτητα και πολύ γλυκές, μαλακές, αλλά άφθονες τανίνες. Το μπλε-μωβ πιπεράτο φρούτο σε πρώτο πλάνο, με μπαχαρένιο πλαίσιο και ταρτένιες εκφορές, η παρουσία της ζωικής μελάνης υφίσταται, και το όλον συνιστά έναν κελαρυστό, γλυκόπιοτο, φρουτώδη οίνο.
Πολύ καλή επίγευση, σχεδόν μακρά, πιπεράτα φρουτένια, με μελάνι και άλειμμα μαύρων και μπλε φρούτων, μικρή ορυκτή υποψία και λίγο αλκοόλ παραπάνω.
Φτιαγμένο γιά πάσης φύσεως antipasti, θα κάνει καλή δουλειά με πάστα με κόκκινες σάλτσες αλλαντικών και πίτσα, ζουμερά λουκάνικα και ημίσκληρα λιπαρά τυριά.
