Δειμαλέες παραστάσεις.
Το εξαγριωμένο Μαυρόστυφο.
Ένα σταφύλι που εκλιπαρεί γιά λιγότερο.
Γιατί αν του δώσεις χώρο, αν ταΐσεις το θηρίο μέσα του, τότε ανοίγεις τον Ασκό του Αιόλου.
Ποικιλιακός Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Μαυρόστυφο
Βαθύ πορφυρό.
Υποβλητική, βαθιά μύτη κόκκινων και μαύρων καρπών του δάσους, με ισχυρό ανθικό αντίκρισμα από μελανά και βιολετί λουλούδια. Έκτακτο όπως πάντα βαρέλι, με ραφινάτο αποτύπωμα γλυκόριζας, βανίλιας και μπαχαριών, πιό πολύ πιπεράτων, ενώ το ορυκτό έρχεται με σκούρες μορφές πετρώματος. Περιρρέουσα φυτικότητα. Μελάνη και πολύ ανάλαφρη δερματική νότα, σε χαμηλή αντίληψη.
Τσαμπουκάς, σασυρμάς, σαματάς στο στόμα. Δεν πρόκειται γιά κάτι ήρεμο, ο ταραξίας δεν θα σου βάλει εύκολα. Γεμάτος όγκος, όχι παρ’όλ’αυτά τεράστιος, εν αντιθέσει με τα επίπεδα οξύτητας, τανινών και εντάσεως, που πηδούν απ΄το παράθυρο.
Απότοκο στυφάδας και οξύτητας, το σύμπλοκο αγριοβύσσινων και chokeberries, βάζει στην μέση το άμοιρο elderberry, και με την γενικότερη συνθλιπτική συμπύκνωση που το διέπει, αφήνει λίγα περιθώρια διαφάνειας γιά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, πλην του εντεταμένα bitter στοιχείου, που σταματά ένα βήμα πριν το πράσινο κατώφλι. Παρόλη την θέρμη, το κρασί δεν είναι επιθετικά και καυστικά αλκοολικό.
Μακρά, τρομακτικά τανική επίγευση, και ενώ ελέγχει το αλκοόλ γιά να μην εκτραπεί, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο γιά τις bitter εκφάνσεις που εμπλέκουν φυτικότητα και εκχύλιση μέσα τους.
Ο νταής μόλις βγήκε από το γυμναστήριο με κακές προθέσεις. Με ανατριχιαστικό ΔΦΟ, κάνει Tannat και Durif να μοιάζουν προσκοπάκια. Αφήστε τον να ξεθυμάνει γιά μερικά χρόνια, γιά να μην τις μαζέψετε.
Αν, μόνο αν, μπορούσε να βγει από το κελάρι του οινοποιείου λίγα χρόνια μετά, ίσως μας εξέπληττε.
Δύστροπο, το λιγότερο, στο τραπέζι. Κίτρινα σκληρά τυριά, βόεια ελιά κοκκινιστή με πικροράδικα, μοσχάρι κοκκινιστό με σάλτσα espresso-bitter σοκολάτας, λουκάνικα πρασάτα, χωριάτικα, να έχουν ένταση.
