Χάσικο το φαλκάρι.
Σέλας λαμπερό από την γρυπή χαραμάδα.
Ενέχυρα κρατούμενη ομορφιά, ώσπου να σκάψει η μικρή μήλη της δικαιότητας των πραγμάτων.
Στο φτωχό κονάκι της Μαυροδάφνης, η πεφωτισμένη δεσποτεία της χύνεται φλογισμένα από την στενή οπή της αλήθειας γιά τα πέρατα των κόσμων, λέφτερο το αποσπόρι της ωραιότητας.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη
Βαθύ ρουμπινί με ιώδεις ανταύγειες.
Μεγάλο έργο στην μύτη, λιωμένα δαμάσκηνα, σκούρα και κόκκινα φραγκοστάφυλα, μαυροκέρασα και βύσσινα, σε έναν πολτό ευμάρειας. Γλυκά μπαχάρια, σοκολάτα σύκου, μιά μικρότατη πτητική διαφυγή με βερνίκι, δέρμα, τσίκνα από τηγανητό μπέϊκον, ζωϊκή μελάνη, απροσδιόριστη βοτανικότητα που όμως εκχωρεί μικροκαρέ παραστάσεων, μαύρος θαρρείς, ορυκτός ζωμός.
Ατόφια, χειμαρρώδης, ατέρμονη γλύκα στον ουρανίσκο, ώσπου κομπιάζει κάπου: είναι η γλυκόξινη μάντρα που την κάνει δική της, είναι το όριο που σταματάει, είναι ο γλυκόξινος σταθμός που την μπάζει μέσα, γιά να αποθεωθούν στο δρομολόγιο της απόλαυσης. Μόνο, και αποκλειστικά γλυκόξινο το φρούτο, σε έναν τροφαντό, μπαμπάτσικο όγκο που φέρεται γεμάτος χωρίς ωστόσο να ξεχειλίζει, με την οξύτητα να αψηφά το πηχτό, πολφώδες περιβάλλον συμπύκνωσης, και να σμιλεύει έσωθεν, δωρίζοντας ενέργεια, εκεί που υπάρχει θέρμη αλλά καθόλου αλκοόλ. Η τέλεια ενσωμάτωση των ισχυρών τανινών σε γλυκιά πλευστότητα αποτελεί επιδαψίλευση τέχνης, ενώ δεν παραβλέπεται η εντεταμένη ορυκτή διάτρηση που το σηκώνει ανάλαφρα.
Μακρά, ασταμάτητα γλυκόξινη επίγευση, με μικρή, ανώδυνη τανική ρελάνς, έχοντας ισχυρό ορυκτό υπόβαθρο να υποκινεί τις ωραίες bitter νότες, τα μελάνινα, δερματικά, βοτανικά και φυτικά στοιχεία, τις σοκολάτες φρούτων.
Ο πραγματικός τρόπος γιά να μεταλαμπαδεύει τις απόψεις του ο Παπαργυρίου περί ισχύος και ωμής δύναμης, επιβολής, αρρενωπής ρώμης -πάντα σε σχέση με το κρασί βέβαια-, και να τις μετουσιώνει σε χυμό, είναι εδώ, στο Black Daphne του.
Στη πιό ευεπίφορη να το δεχτεί ποικιλία, που εξάλλου της δίνει μιά ανήκουστη και εντελώς πρωτοποριακή γιά τα μέχρι τώρα στάνταρντς της, διάσταση, και στην μόνη ίσως ετικέτα που αξίζει να επικεντρωθεί και αφοσιωθεί σ’αυτό, αφού είναι ολόδικό του έργο η μεταμόρφωσή της σε αυτό το μαγικό, πλουτιστικό μοντέλο.
Τα κάτι λιγότερο από 4 g/l σάκχαρα, απαιτούν πληθωρικότητα και επίφαση γλύκας.
Παρότι δουλεύει ωραία με porchetta με chimichurri στην γάστρα σε στρώμα από καρότα, θα είναι ακόμη καλύτερο με καραμελωμένη τυλιχτή παντσέτα με σύκα και δαμάσκηνα, ρολό αγριογούρουνου με κάστανα και μαύρες σταφίδες, αρνίσιο χουνκιάρ, βοδινό με μελιτζάνες στην κατσαρόλα. Κυνήγι με γκλασαρισμένες σάλτσες, είτε φρούτων είτε gravy, όπως και πληθωρικά, λιπαρά κίτρινα τυριά, θα το απογειώσουν.
