Τα ζεστά φεγγάρια του Λαλιώτη.
Η αυταπόδεικτη συνθήκη θέρμης, που προσπαθεί να βρει σύμφωνο το ποικιλιακό ιδίωμα.
Η ευεπίφορη στα υψηλά όρια φύση του Syrah, βρήκε ταβάνι στην Λιμνάρα.
Τα ποτάμια γλύκας του, σαρκάζουν με αυταρέσκεια κάθε επίβουλο παράπλευρο παράγοντα, που θα αμφισβητήσει το ισχυρό κραταίωμα της βασιλείας τους.
Οίνος Από Υπερώριμα Σταφύλια, Ποικιλιακός Ερυθρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Syrah
Βαθύ πορφυρό, αδιαπέραστο.
Ηδονιστικής, πλουραλιστικής κατεύθυνσης μύτη, με τάρτες μπλε-μωβ φρούτων, να ακολουθούν τον ίδιο χρωματισμό στον μεθυσμένο αλκοολικά ανθικό ορίζοντα. Μαρμελάδα μύρτιλου και chokeberry, Crème de Cassis, πολλά γλυκά μπαχάρια και σπασμένοι κόκκοι μαυροπίπερου, δέρμα, ιώδιο, άσφαλτος και ζωϊκή μελάνη, γιά μιά ονειρώδη οσφρητική καταμέτρηση, από αυτές που θέλεις να μην τελειώσουν ποτέ.
Τα όρια του μαξιμαλισμού έχουν πέρας.
Θα μπορούσε να είναι τίτλος διηγήματος, αλλά είναι ο ουρανίσκος που μιλάει.
Τα θέτει η ατελεύτητη γλύκα, στο γεμάτο φόντο του όγκου, χωρίς όμως θηριώδες βάρος και διαστάσεις. Εκεί, οι αντηρίδες της οξύτητας που υπό άλλες συνθήκες θα φάνταζαν ηλεκτρικές, στηρίζουν πολύ οριακά το νεύρο του κρασιού, προσπερνώντας με ασφάλεια τον Καιάδα της πλαδαρότητας. Το κρασί λοιπόν, με βαθιά, άτμητη συμπύκνωση, επαφίεται αποκλειστικά στο να ερεθίσει την μύχια υποσυνείδητη ροπή του ανθρώπινου θυμικού προς κάθε τι ηδύ, και σε καμιά περίπτωση στην φρεσκάδα, την δροσιά και την ανάταση. Και το καταφέρνει, το καταφέρνει περίφημα, αποδίδοντας σκανδαλωδώς την πορνογραφία του φρούτου. Βοηθάνε πολύ οι σαρκώδεις, μασώμενες με γλύκα όμως κι αυτές, ισχυρές τανίνες, που είναι δουλεμένες εύπλαστα, συνδράμοντας στην ευμάρεια της ασύδοτης ηδονής.
Η επίγευση, φτάνει άλλα όρια, απολύτως επιθυμητά, αυτά του απέραντου μάκρους.
Είναι ένα άλλο, καινούργιο κρασί, μέσα στο άλλο που τελείωσε με την κατάποση, και φεύγει ποικιλότροπα, ευτυχώς γλυκόξινα, ευτυχώς με ωραία ενσωμάτωση του φυτικού θέματος με bitter σπιρτάδα, εντός του φλεγόμενου αλκοόλ που καίει πιό πολύ και από εξάτμιση Hayabusa.
Νομίζω ότι ταγμένη εκστρατεία του οινοποιείου στο να κάνει πρωταθλητισμό στο πολύ, σε κάθε έκφανσή του και να εξερευνήσει κάθε ακρότατο σημείο, πρέπει να τελειώσει εδώ. Δεν έχει τίποτα άλλο να κατακτηθεί εκεί μέσα, δεν έχει να του προσφέρει τίποτα πλέον περισσότερο, είναι θαρρώ ώρα να ενσταλλάξει καινούργια στοιχεία φωτός μέσα στο πηχτό μαύρο παράθυρο.
Εχθρικό της γαστρονομίας.
Ανταγωνίζεται με ηδύ πάθος κάθε φαγητό που δεν το ξεπερνάει στην γλύκα, και το τελευταίο είναι δύσκολο. Απευθυνθείτε σε αλμυρά κίτρινα σκληρά τυριά με μαρμελάδες μαύρων φρούτων, τετράποδο κυνήγι με γκλασαρισμένες σάλτσες από μύρτιλα, αποξηραμένα δαμάσκηνα, αγριογούρουνο με πέστο κάστανου και γλυκιά Ντεμί Γκλας Μαυροδάφνης.
