Άρξις εν τη Φονίσση.
Και το μικρό ποτάμι κέλευσε τον πρώτο πλου.
Το Γουστολίδι, σκαρφαλωμένο στα επτακόσια πενήντα μέτρα.
Και ένα μήνα ζύμωνε. Και από κει στον κόσμο. Και από τα ορεινά της Κορινθίας, ένα καινούργιο ταξιδιωτικό έγγραφο γιά τον ελπιδοφόρο Ιόνιο γόνο.
Ποικιλιακός Οίνος Λευκός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Γουστολίδι
Σχεδόν βαθύ λεμονί.
Πολύ δυνατή έκφραση στην μύτη που αρχίζει επιθυμητά αναγωγικά, με το καψαλισμένο καλαμπόκι να παραδίδει στα πρωτόλεια πετρόλ στίγματος, αναβιβάζοντας ορυκτά. Η ευρεία κίτρινη ανθική υπόμνηση αφήνει την εσπεριδοειδή υπεροχή να διαπιστευθεί με ζαχαρωμένα κίτρα, ώσπου ο λεμονάτος πυρήνας να εκδώσει τελικό ραπόρτο. Το μπαχαρένιο φόντο αναφαίνεται πικάντικο, με ισχνές βοτανικές στίξεις.
Εκρηξιγενής νοστιμιά στον γεμάτο, συμπαγή όγκο, όπου το λεμόνι άρχεται του εσπεριδοειδούς φορτίου, με την εμπρηστική οξύτητα να συνεγείρει ένταση και νεανικότητα. Το ισχυρό μπαλάντζο της γλύκας, απαραίτητο γιά την επίτευξη κατευνασμού του όξινου μένους, έρχεται με την γλασαρισμένη και ζαχαρωμένη εσπεριδοειδή απεικόνιση των 3,5 g/l υπολειπόμενων σακχάρων. Τα άνθη νεανίζουν περισσότερο από κίτρινα ανοίγοντας χρωματισμό, τα spicy μπαχαρένια τραταρίσματα τσιμπάνε καλά, και τα βοτανικά σημεία υφαρπάζουν ξύσμα lime γιά να γίνουν πλήρως αισθητά ενόσω το ορυκτό πεδίο βρίσκεται σε μόνιμη σύνδεση.
Πολύ καλή επίγευση, ήπια φαινολική, διατρητικά ορυκτή και λεμονάτα όξινη, μέσα σε θερμό αλκοολικό περιβάλλον, έχοντας το θειώδες να κοπανάει. Spicy από όλες τις απόψεις, με τα μπαχάρια και τα βότανα να τσιτάρουν αφήνοντας νότες χλωρής αμυγδαλόψιχας.
Το αλκοόλ, κακώς δεν αναγράφεται.
Από όλα τα πελαγίσια και υφαλίσια, με δύο θα ήθελα να το δω πιό πολύ: μεγάλο λαυράκι σε χτισμένο αλάτι και μυλοκόπι (και όχι φυσικά κρανιό) ψαρεμένο από θάλασσα, καθώς η διαφορά από του ιχθυοτροφείου είναι σημαντική. Πικάντικα σκληρά κίτρινα τυριά, λεμονάτο κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο, ενώ θέματα όπως αρνίσια παϊδάκια, σουβλάκια με ρίγανη και θυμάρι, λεμονάτο χοιρινό, δείχνουν πόσο γερή κράση έχει.
