Το φταίξιμο του είδους.
Το δύσκολο παλιοστάφυλο της Λημνιώνας.
Η συμπλήρωση των αμπελογραφικών σημειώσεων, έχει ένα σωρό παραγράφους κενές ακόμα, αφού μαθαίνουμε καλλιεργώντας την παράλληλα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το γάνιασμα όσων καταπιάνονται μαζί της, είναι βέβαιο.
Κι’αν η παραπλανητική οπτικά, ρώμη των ευμεγέθων τσαμπιών δίνουν άλλη εικόνα, η πραγματικότητα είναι πως η ευμετάβλητη φύση της, κρύβει εύθραυστες ισορροπίες.
Ποικιλιακός Ερυθρός Ξηρός Οίνος, Προσοτσάνη Δράμας, Μακεδονία
Λημνιώνα
Μέτριο, λαμπερό νεανικό ρουμπινί.
Εξόχως αρωματική, ποιοτική μύτη, στην σοβαρή πλευρά πάντως και όχι στην φανφαρόνικη.
Όμορφη διελκυστίνδα μεταξύ μαύρων και κόκκινων φρούτων, σε ένα μωβ και κόκκινο ανθικό υπόβαθρο, θέλει να ανταγωνίζονται σκούρα μύρτιλα, φραγκοστάφυλα και κεράσια, με raspberries, βύσινα και κόκκινα βατόμουρα.
Υπάγονται σε ευρύτατο πλαίσιο γλυκών μπαχαριών, με μιά υποτονική βλαστική νύξη να παραμονεύει διεκδικώντας σοβαρότερο μερίδιο.
Εμφανής ροπή προς το κόκκινο στον φρέσκο ουρανίσκο, όπου στο σχετικά σαρκώδες πάνω από μετρίου βάρους σώμα, όλα μοιάζουν τακτοποιημένα, αν εξαιρέσουμε πως η φρεσκάδα δεν μετουσιώνεται σε ενέργεια, καθώς δεν υποβοηθάται από την ένταση και την συγκέντρωση. Φρέσκια, είναι ο όρος και γιά την οξύτητα, που χωρίς να είναι συνταρακτική, ανυψώνει τα ανώριμα βύσινα και cranberries, εις βάρος των σκουρότερων φρούτων. Περνάει στο φόντο σαν υποβόσκουσα πλέον την ανθική θέση, υποβιβάζοντας παράλληλα και την μπαχαρένια θεώρηση της μύτης, με μιά εντεταμένα αναδυόμενη φυτική διάσταση που σταματάει λίγο πριν την πράσινη εκφορά της, να δράττεται της ευκαιρίας. Καλουπωμένες, επαρκώς γυαλισμένες, μέτριες και πλέον τανίνες.
Μέτρια επίγευση, πλήρως φυτική εδώ, ακουμπώντας καλά στο πράσινο πεδίο με bitter νότες, δείχνει κάποια ορυκτή διάθεση με ελαφρά ανακάπμτουσα την στυπτικότητα από τις τανίνες.
Αποφεύγουμε βαριά πρωτεϊνική δομή, και φροντίζουμε να υπάρχει το φυτικό στοιχείο.
Κοτόπουλο αλά πολίτα, ροφός με τσιγαριστά χόρτα, σουπιές με σπανάκι.
