Ξεφλουδισμένο.
Απροστάτευτο, αλλά η ψυχή βασταγερή.
Κι αν χειρ βοηθείας δεν συντρέχει, κείνο ξέρει.
Και ξόρκια του αέρα πού’ρχονται, το Σαββατιανό δεν χαμπαριάζει.
ΠΓΕ Αττική, Κερατέα Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Ανοιχτό χρυσαφί.
Πολύ γοητευτική μύτη, με ένα επιτακτικό βοτανικό πεδίο που προβάλλει αποξηραμένα φύλλα σφενδάμου και μολόχας, ενώ ξερή αρμπαρόριζα δίνει ένα εξαιρετικά μικρό, αλλά διακριτό ίχνος. Φαντάζει ώριμη, με μελένιο βάθος και τα φουρνισμένα και συντηρημένα κίτρινα φρούτα και εσπεριδοειδή, να συνιστούν τον άξονα. Ανεπαίσθητα σημεία λανολίνης συνάγουν έναν ορυκτό ορισμό, με μιά ήπια γήϊνη φόρμα και μιά υπόηχη νότα από καπνιστά αμύγδαλα, να δίνουν το στίγμα του χαμηλού θειώδους.
Η γευστική μετουσίωση των άνωθεν στον ουρανίσκο, δεν ακολουθάει κάτι εμφατικό ή τρικυμιώδες, δίχως βέβαια να υπολείπεται μιάς ιδιότυπης γοητείας και εδώ, μόνο που δεν δημιουργεί την προϋπόθεση εκείνη γιά να γίνει αισθητό κάποιο εντασιακό ρίγος. Μέτριος όγκος, και το φρούτο, που επενδύεται με φύλλο κρούστας, δεν δίνει παράσταση ζωτικότητας αλλά μένει σε μιά ήπια, χαλαρή διατύπωση που φλερτάρει με το άνευρο. Μεσαίας κλίμακας οξύτητα που υποβοηθάται ικανά απο τα πιό υψηλής έκφρασης ορυκτά πεδία, και γήϊνες και ξηροκαρπάτες νύξεις το περιβάλλουν, δίνοντας την ακουστική της ελάχιστης θείωσης.
Η επίγευση είναι σοβαρά καλή και ασφαλώς πάνω από μέτρια, φτάνοντας λίγο πριν το μακρά. Ορυκτή στην βάση της και με εμφανή φαινολική διάρθρωση, δίνει αναπάντεχα σημεία εγρήγορσης της ζωτικότητας με χαμηλής ανάγνωσης ξύσμα κίτρου, ενώ στην ενδυνάμωση της αντίληψης των ξινών του κρασιού παίρνει μέρος και η βοτανική θέση. Γήϊνα και ξηρών καρπών στοιχεία γίνονται κατανοητά, το φυλλο κρούστας επίσης.
Μιά σπαγγετάδα με σουσάμι και σκόρδο θα ταιριάξει ωραία. Μανούρι και ανθότυρο, τυλιχτά σε φύλλο με φυστίκι και μέλι. Θαλασσινά και ψάρια ήπιας έντασης, καλοκαιρινά μεζεδάκια με φυτική βάση όπως τηγανητά κολοκυθάκια.
