Βλαστάρι ξανθό καμωμένο με σώσμα του Ήλιου.
Πλημμυρίς πλησμονής, μόνο εσύ Μεσόγειε ζωοδότη, μόνο η απιονισμένη ενάργεια του φωτός σου τέτοια.
Μόνο στά πυρωμένα αλώνια της μαγικής γης σου. Μόνο στον τόπο που πεθαίνει κι’ανασταίνεται η μέρα με το βαθύ σου κάμα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Θηράμονα, Κεφαλλονιά, Επτάνησα
Ζακυνθινό
Βαθύ πορτοκαλί προς μέτριο κεχριμπαρί.
Τρισηδονική μύτη με σωρεία μελιών, με επιφανέστερο εκείνο της πορτοκαλιάς και της καστανιάς.
Πυκνός μελένιος χείμαρρος, ελαφρώς συγκαλύπτει το αρωματικό βοτανικό στίγμα αρμπαρόριζας και μολόχας, όχι επαρκώς όμως.
Μαρμελάδα βερύκοκκο, γλυκό του κουταλιού καρότο, macadamia και φουντούκι δίνουν ξηροκαρπάτο τόνο, ελαφρά αντιληπτή πτητικότητα, κυδωνόπαστο, μόκα, τιραμισού, με πολύ απαλό οξειδωτικό άγγιγμα.
Η ηδονή εκτοξεύεται επ’άπειρον στο στόμα.
Λιμπιστικό ελιξήριο, που προσιδιάζει σε υβριδική διασταύρωση λιαστού και βοτρυσμένου γλυκού οίνου.
Αμέτρητα μελένια βερυκοκκένια σάκχαρα, γεμίζουν πηχτά τον ουρανίσκο, βρίσκοντας στιβαρό αντιδότη τον ισχυρό βαστάζο της οξύτητας, συνεργεία του χαμηλού αλκοόλ.
Τα αρώματα της μύτης χτυπούν δίχως έλεος τις εμβρόντητες αισθήσεις στον λιπαρό, γεμάτο όγκο, ενώ προς το τέλος ορυκτές, σήμα κατατεθέν νότες του νησιού, εισβάλλουν με ευκταία επίταση.
Μακρά, λιγωτική επίγευση με νότες τιραμισού και espresso, όσο το ορυκτό γίνεται πιό διακριτό.
Μόλις 400 φιάλες.
Πορτοκαλόπιτα, γαλακτομπούρεκο, mille feuille, τιραμισού, tarte tatin βερύκοκκο, Gorgonzola.
