Η ετεροχρωμία της κοιλάδας.
Το Sauvignon Blanc βάφεται ροζέ, αναπνέει ροζέ, νιώθει ροζέ.
Και όχι μόνο αυτό, απεμπολεί ή επαναπροσδιορίζει πολλά από τα χαρακτηριστικά του.
Μόλις ένα μικρό κλάσμα από Μούχταρο, και ο Λιγήρειος βασιλιάς, βαφτίζεται Ελληνοπρεπής κάτοικος του Ελικώνα.
ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Sauvignon Blanc 90%, Μούχταρο 10%
Μέτριο σομόν-χάλκινο.
Συγκρατημένα αρωματική και σε καμιά περίπτωση κραυγαλέα μύτη, με ροζ και πορτοκαλί λουλούδια να στρέφουν σε άγουρο βερύκοκκο και πορτοκαλόχρωμα εσπεριδοειδή. Διακριτά μπαχαρένια, με την ποικιλιακή βοτανική και χαμηλότερα γρασιδένια σύνθεση, σε επίσης στυλάτη, κόσμια έκφραση, και εν πολλοίς το χαρακτηριστικό τερπενικό-πυραζινικό δίπολο σε χαμηλές πτήσεις, σε μιά -γιατί όχι- κλασάτη αποτίμηση.
Με καλή ισορροπία γλυκύτητας που διαφαίνεται αμυδρά αλλά σταθερά, και οξύτητας που τονίζεται αρκούντως, το φρούτο -λίγο πιό ώριμο και ηδύ παρόλη την προσθήκη σχετικά αγίνωτων κόκκινων καρπών του δάσους- βγαίνει κερδισμένο με νοστιμιά και ζουμερή απόδοση, φρεσκαρισμένο και από τα ορυκτά υψομετρικά σημεία. Ήπια γεμάτος, τροφαντός όγκος, απαλές, χλιαρές τανίνες που δίνουν μιά ελαφρά δομή, μαζί με χρωματισμένα άνθη, βοτανικά σημεία και αισθητή μπαχαρένια διαμόρφωση, όλα συνδράμουν σε μιά καλή, ζυγισμένη, εύγευστη εντύπωση.
Στρωτή, καλή σε μήκος ορυκτή επίγευση, με την τελική γλύκα να έχει μπαχαρένιο, φυτικό και βοτανικό τύλιγμα, και ένα μικρό τανικό νιώσιμο. Το θειώδες ακούγεται τζαμάροντας.
Λιγότερο ιδανικό σαν απεριτίφ από άλλες σοδειές, χωρίς να ξεχνάει αυτήν του την ιδιότητα, μην απογοητεύοντας.
Ριζότο και σπαγγετάδες θαλασσινών με οστρακόδερμη σύνθεση, ψάρια πλακί, τηγανητές κουτσομούρες και ψητά μπαρμπουνάκια, καναπεδάκια με σολομό και σχοινόπρασο, ταρτάρ γαρίδας με φύτρες, λαδερά.
