Ίμερος αδήριτος.
Υψιπετές, ιμερτό, αιθέριο ποτάμι μέσα μου.
Η στέρφα γη του Αμυνταίου κατοικεί την ύπαρξή μου σαν Αριστοτελικόν Οργάνων Όργανον, έραμαι με πόθο φλογισμένο.
Παρακάμπτει το θυμικό. Σε αρχέγονη σύνδεση με την επίφυση.
Κατακρημνίζει στην συνείδησή μου τους άλλους, μπολιασμένους με το σταφύλι, τόπους.
ΠΟΠ Αμύνταιο, Λεβαία Φλωρίνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Ακόμα και το χρώμα με στοιχειώνει. Με πλανεύουν οι μαβιές ανταύγειες μέσα στον ρουμπινί πλούτο του.
Δεν κάνει πίσω ούτε και στην μύτη, με κεντάει. Bloody Mary, μύρτιλα, φραγκοστάφυλα, κεράσια, μέσα σε διακρότημα ανθικό και φυτικό.
Επωδός τα σημεία των γλυκών μπαχαρικών.
Άδηλος, εράσμιος συνωμότης του μυαλού, συνεχίζει να αψηφά το θυμικό, μόνος τόπος εύρεσης η επίφυση, τάξιμο βρίσκει με Ραϊχικές Οργόνες και τους ανθικούς κήπους με τα βότανα.
Πυκνός πολτός οι τανίνες, φίλες στο νιώσιμο, τις εχθρεύεται η αστραπή της οξύτητας. Φέγγει τον ουρανίσκο που μάταια επιστρατεύει τις φυσικές λειτουργίες γιά να συνέλθει.
Γεμίζει στο στόμα, δεν σκιάζει με τον όγκο του, το βάρος του.
Το σαγκουίνι είναι ο καρπός της ευεξίας και της ανάτασης, σκαντζάρει τα μικρά άγρια φρούτα του δάσους που έχουν κόκκινα και μελανά χρώματα.
Πολύ ορυκτό, πολύ καινούργιο, θέλει να πει πολλά.
Θα τα κρατήσει γιά μετά, γιά τα χρόνια τα κατοπινά που θά’ρθουν.
Η νιότη τού περνάει φίμωτρο, μα θα ελευθερωθεί.
Δασύ, ορυκτό, τα γλυκά μπαχάρια το κολακεύουν.
Επίγευση μόνο μακρά, αστραποβόλα όξινη, σαγηνευτική, το ορυκτό μετατοπίζεται σε μαύρο, μόκα.
Αρνάκι στα κάρβουνα, παϊδάκια από προβατίνα, λουκάνικα με πορτοκάλι.
