Βρεγμένος ερωτισμός.
Η νοτισμένη αρμύρα στο Υστέρνι.
Ο ποντισμένος στην θάλασσα κόσμος της.
Στα αμμουδερά ξέφωτα του χάρτη της, η Μαλαγουζιά δείχνει αυτοσυγκράτηση από τον φλύαρο εαυτό της, και μιά αυτοεκπληρούμενη προφητεία για ένα κρασί σοβαρών προδιαγραφών, αρχίζει να αναδύεται.
ΠΓΕ Κυκλάδες, Νάουσα Πάρου, Κυκλάδες
Μαλαγουζιά
Ανοιχτό προς μέτριο λεμονί, αρκετά πρασινωπό.
Εξαιρετικά ντελικάτη, κρυστάλλινη, σχεδόν εύθραυστη μύτη πολύ απαλών φρέσκων εσπεριδοειδών, με το αχνό, φειδωλό σημείο του ξύσματος lime και grapefruit να δίνει ανάλαφρη πιπεράδα και εξωτισμό. Είναι το ίδιο ξύσμα που ανοίγει τον τόσο ραφινάτο, κομψοεπή υπαινιγμό των βοτάνων, στέλνοντας ένα βαθύ μήνυμα ποιότητας. Μιά απαλή νότα ροδάκινου, προβάλλει με αξιώσεις προσπαθώντας να ερμηνευτεί ισότιμα. Υφέρπει ένας ζωντανός, χαμηλόσυχνα δονούμενος ορυκτός κόσμος με αλάτινη εναρμόνιση που δείχνει την ενάλια εγγύτητα, σχηματίζοντας την εικόνα του κρίταμου. Στο ίδιο όμορφο μήκος κύματος και η spicy μπαχαρένια πρόσφυση, έκτακτα ντελικάτη κι αυτή, ενώ η ζυμωτική διαδικασία έφερε κάτι από chicken stock, καθόλου παράταιρο, καθόλου brutal, δένοντας ιδανικά.
Μοιάζει με κρύσταλλο Baccarat στο στόμα, αέρινο, αιθερικό στην πρόσληψη, διάφανο και άϋλο αλλά με μιά εσωτερική συνοχή που δεν το αφήνει να αποσυναρμολογηθεί, τουναντίον, επιτείνει τον εκπληκτικό κραδασμό του. Η υψηλών συχνοτήτων οξύτητα, δρώσα με έναν παραπλανητικό τρόπο που την φέρνει σε χαμηλή αντίληψη, ενεργεί υποσκαπτικά στο περιβάλλον, και συνδυαστικά με τον ρυθμικό τονισμό του ασβεστολιθικού ορυκτού, σηκώνουν ψηλά το κρασί σε μιά ελαφράδα που το κάνει παράλληλα χαριτωμένο κι όμως σοβαρό. Στον κάτω από μετρίου βάρους, υπέροχα ζυγισμένο όγκο, η φρεσκάδα του φρούτου ανατείνεται θεαματικά, ενώ το γλυφό, υφάλμυρο σημείο του είναι μιά ιδιωματική συνθήκη που τού δίνει αβαντάζ. Και πάλι συγκρατημένα, οι πιπεράτες μπαχαρένιες και βοτανικές όψεις του, ολοκληρώνουν μία σημειολογία ντελικάτης αίσθησης, όλα τόσο μακριά από την φανφαρόνικη, επιτακτική αρωματικότητα της Μαλαγουζιάς, τόσο ξεχωριστή η θέση του ανάμεσα στην καθεστηκυΐα τάξη τού σταφυλιού.
Η πολύ καλή σε μήκος επίγευση, φλερτάρει ικανά με τα μακρινά όρια. Πανάλαφρη παρόλο τα μικρό φαινολικό κράτημα, εκτείνεται ορυκτά, αλμυρά και γλυφά, φέροντας πάνω στην διαδρομή της όλες εκείνες τις οργανοληπτικές αξίες που του δίνουν σημαντικότητα.
Όχι Μαλαγουζιά εδώ, μόνο Moraitis Estate.
Άλλο ένα ζωηρό σημαιάκι για το Ελληνικό κρασί, με 95 pts Gold, στον πρόσφατο διαγωνισμό του Decanter.
Κακή η διαβάθμιση 3 στον πωματισμό, φανταστική, φίνα ετικέτα και γραμματοσειρά.
Φαίνεται ταγμένο στην θάλασσα. Φιλέτο καλκάνι à la meunière, θα το πήγαινα ακόμα και σε ωμά όστρακα με λίγο λεμόνι, ενώ μιά linguine alle vongole με αχιβάδες και πεταλίδες θα ήταν σούπερ. Μην αποκλείουμε όμως κοτόπουλο piccata ή ένα χοιρινό φιλέτο με chimichurri μαϊντανού.
