Το αθόρυβο κοπίδι τού Ροδίτη.
Κι αν βαθιά η πληγή, πόνο δεν προκαλεί.
Γιατί η φύτρα που ρίζωσε πέντε χιλιόμετρα απ’την Ιόνια ακτή, έμαθε να δίνει χαρά.
Και γιατί ακόμα και κάτω από το επίπεδο τής θαλάσσης που είναι χωμένο το αμπελάκι, ξέρει να βγαίνει πρώτο στον ήλιο τής Πελοποννήσου για να γιάνει κάθε δεινό.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Γαστούνη Ηλείας, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Σχεδόν βαθύ λεμονί.
Απίθανη ποιοτικά μύτη που αναβλύζει γνησιότητα, με μιά αβρή προσποίηση γλύκας. Η έκτακτη διαχείριση της πεντάτονης δρύϊνης δεξαμενής, παρέχει κομψά, σχεδόν μη ανιχνεύσιμα ποσοστά άηχης βανίλιας, με το λίπος και τα βουτυρώδη χαρακτηριστικά κι αυτά σε εξαιρετικά χαμηλή ανάγνωση. Το εύρος τού γλυκού εσπεριδοειδούς φάσματος είναι ολιστικό, χορταστικό, αρχίζοντας από τα κιτρινωπά και καταλήγοντας στα πορτοκαλόχρωμα, με τα τελευταία να επιμένουν πολύ περισσότερο, έλκοντας και ένα ίχνος από κρέμα βερύκοκκου. Γινωμένα ωχρά άνθη στέργουν να τονίσουν την ωριμότητα, πουρές και γλάσο μήλου γκόλντεν αναπαριστούν την κίτρινη ομοιοχρωμία. Πολύ ντελικάτα ανοιχτόχρωμα μπαχάρια, βοτανικές νότες σε έναν βαθύ αντίλαλο από το κέντρο τού πυρήνα, δύσκολα ακούγονται. Μυτόγκα λέμε.
Χαριτωμένο και χαρισματικό στο στόμα, έχει να αφήσει ένα σωρό όμορφες εντυπώσεις, αρχής γενομένης από την ανεπιτήδευτη, αφτιασίδωτη νοστιμιά του, που δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου από το ξύλο. Πράγματι, η μεγάλη δεξαμενή των πέντε τόνων τής βελανιδιάς πού το φιλοξένησε για πάνω από έξι μήνες, αφήνει ένα πολύ ευγενικό, άκαπνο αποτύπωμα, ιδανικό γιά να προάγει το φρούτο. Και εκεί, βλέπουν οι λάτρεις των αριθμών, πώς τα άξια περιφρόνησης για κάποιους νούμερα από το 3,4 pH και τα 4,5 g/lt τρυγικού, εκτός του ότι δεν συμβαδίζουν μεταξύ τους όντας αναντίστοιχα, κάνουν και πολύ καλή δουλειά στην γάργαρη διάθεση τού ουρανίσκου. Στον ζουμπουρλό, ελαφρά λιπαρό όγκο που ξεπερνάει την μέτρια διάσταση φτάνοντας στις παρυφές του γεμάτου, το φρούτο διαθλάται σε πολλά πορτοκαλόχρωμα μικροκαρέ εικόνων γιά να προσλάβει εν τέλει και μιά επιμένουσα στιγμή από κόκκινο καραμελωμένο φυρίκι, έχοντας βάθος και καλή όξινη ανάταση που υποβοηθάται ευκρινώς από το ορυκτό. Παραμένει σεμνά μπαχαρένιο και κρυφίως βοτανικό, με υπόγεια εξαιρετική δομή που δεν φοβάται την φαινολική πλοκή.
Εντυπωσιακά μακρά επίγευση με ορυκτή διάρθρωση και φαινολικό πλέγμα. Εξακολουθητικά νόστιμη με ωραίο γλυκερολικό φορτίο που αβαντάρει και το φρούτο με την φυρικένια γλύκα αλλά και το ξύλο, την ώρα που εκπτύσσει με πιό εξωστρέφεια το βοτανικό του πεδίο και αποκτά μιά πιό πικάντικη μπαχαρένια αύρα.
Ροδίταρος για μακρά παλαίωση, που μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις.
Φανταστικό στο τραπέζι, γαστονομία στο φουλ. Κρέατα όλων των ειδών, αρχίζοντας από χοιρινά σουβλάκια και φτάνοντας στο κοντοσούβλι μαριναρισμένου κοτόπουλου, και φυσικά πιάνοντας ό,τι κολυμπάει. Τυριά πολλά και διάφορα, τα λιπαρά ημίσκληρα είναι το φόρτε του. Ζυμαρικά παντός τύπου με λευκές παχιές σάλτσες, μαμαδέ τα πάντα, με τα πολλά, λίγα πράγματα αφήνει, θα το τολμούσα και με μιά μοσχαρίσια tagliata με σάλτσα μήλου.
