Επικίνδυνες αποστολές.
Ένα σφραγισμένο διαβατήριο.
Ένα έγγραφο που αφορά αλλότριες τοπογεωγραφίες.
Η κλειδωμένη ρετσέτα των ημίγλυκων οίνων, πάντα ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για την Ελληνική πραγματικότητα.
Ροζέ Ημίγλυκος Οίνος, Αχαΐα, Πελοπόννησος
Μοσχάτο Ρίου 90%, Merlot 10%
Μέτριο προς βαθύ σομόν.
Αρκετά ελκυστική μύτη, πάνω απ’ όλα με την βοτανική επιστασία των αρωματικών φυτών, κληροδότημα του Μοσχάτου, προβιβάζει τις ζαχαρωμένες παστίλιες φρούτων έναντι του νωπού στελέχους. Μανταρίνι, παπάγια, πορτοκάλι, σε αυτήν την μορφή λοιπόν, με καραμελωμένα πορτοκαλί λουλούδια. Χαλαρά spicy και πικάντικη, με έναν μάλλον ραφινάτο τρόπο.
Η ευκολία με την οποία επιβάλλονται τα σάκχαρα στο ουδόλως νευρώδες στόμα, είναι ενδεικτική τής μετατροπής τής πρόσληψης του φρούτου: στον ήπια λιπαρό, ελαφρά γεμάτο όγκο, οι μαρμελάδες cranberry και raspberry αναμιγνύονται με τις παστίλιες -πάντα με την βοτανική επιστασία-, γιά να δώσουν ένα ευκρινώς γλυκερό αποτέλεσμα. Μη επαρκής πραγματική ένταση, πέραν εκείνης τής παραπλανητικής τής γλυκύτητας. Η οξύτητα δεν μπορεί να προσμετρηθεί πάνω από το επίπεδο της χαμηλής, πάντα σε αντιδιαστολή με το ποσοστό των σακχάρων, παιδεύοντας της ισορροπία και ίσως αποφεύγοντας παρά τρίχα την πλαδαρότητα. Απαλές, αφανείς τανίνες που δεν δημιουργούν κανένα σκάλωμα, με τα μικρά ίχνη ορυκτότητας να προσπαθούν να μπουν στα παπούτσια της ελλιπούς οξύτητας, για να προσφέρουν ελαφράδα.
Μέτρια σε μήκος επίγευση με αμυδρή ορυκτή επισήμανση, και με το βοτανικό δυναμικό του κυρίαρχου σταφυλιού να δίνεται αθρόα με ένα ήπιο bitter πρόσημο που δεν ενοχλεί.
Καθόλου ευφάνταστο το Melenia, ο γραφίστας θέλει περισσότερη εγρήγορση γενικώς.
Αν και προφανώς προορίζεται για την μπάρα, δυσκολεύομαι να το θέσω σαν απεριτίφ, εξαιτίας της μονόπαντα γλυκερής φύσης του. Ίσως μία γλυκόξινη Thai κουζίνα ή μιά φρουτοσαλάτα περιχυμένη με σιρόπι σμέουρου να έκαναν καλύτερα την δουλειά.
