Απανδόκευτον σπέρμα.
Η πλανώμενη ομορφιά. Η πλαγκτή φύτρα.
Μιά αποκλίνουσα πατρίδα γιά το Θεσσαλικό σταφύλι.
Μιά εξ ολοκλήρου διαφορετική θεώρηση στην βόρεια γωνιά ενός αναπάντεχου καταλύματος.
Ο τρόπος που το Αμύνταιο έκανε δικό του το γονοτυπικό στίγμα της, και η Λημνιώνα νιώθει την ντοπιολαλιά στο είναι της, μέσα από πρακτικές ιδιωματικού προσδιορισμού.
ΠΓΕ Φλώρινα, Λεβαία Φλωρίνης, Μακεδονία
Λημνιώνα
Παραπάνω από μέτριο ρουμπινί, αρκετά ιώδες.
Κλάση στην μύτη, που συνδέει το θυμικό με λιβάδια με αγριολούλουδα και λεβάντα.
Ενδότερος κύκλος μαυροκόκκινου φρούτου μέσα σε γλυκιά μπαχαρένια θεματική, συσχετίζει μαύρα και κόκκινα κεράσια με μύρτιλα, με τον σχεδόν κρυφό φυτικό υπαινιγμό να υπερκεράζεται άνετα από το ευγενές ζωϊκό στοιχείο.
Καθαρόαιμη νοστιμιά στον ουρανίσκο, σε ένα πηχτό, φρουτώδες αμάλγαμα που λαξεύεται με τάξη και φρεσκάδα στον συμπυκνωμένο, σχεδόν γεμάτο όγκο. Εμβάσματα κόκκινων και μωβ χρωματισμών σε άνθη και μικρόρωγους καρπούς, δέχονται την σιωπηρή ενέργεια της οξύτητας και την τέλεια γεωμετρία των σαρκωδών, γυαλισμένων τανινών, μουλιάζοντας σε λικέρ λεβάντας συνοδεία πολλών γλυκών μπαχαριών. Ψήγματα σοκολάτας στην μορφή του mi-cuit βύσινου, με την συναρπαστική ζωϊκή αποτίμηση σε musk, να βρίσκει ορυκτό πεδίο έκφρασης.
Μακρά, άκρα ικανοποιητική επίγευση, με ορυκτά, μπαχάρια και γλυκιά σοκολάτα, έχοντας ανθική λικερένια και χαϊδευτικά ζωϊκη κλίση.
Η τρέχουσα σοδειά.
Κίτρινα σκληρά τυριά με προσωπικότητα, θα προτιμήσει manchego, pecorino Romano, παλαιωμένο gouda, ακόμα και mimolette.
Κρασάτη μαγειριά από βοδινά μάγουλα με σάλτσα λεβάντας και πουρέ πατάτας, αρνίσιο κότσι με πουρέ τραχανά και παστά βύσινα, tataki μοσχίδας με μωβ πατάτα Περού.
Αν σας ξενίζουν όλα αυτά, κάντε ένα βόειο χτένι στον φούρνο με πηχτή κρασάτη σάλτσα, ή μιά καλή μοσχαρίσια στα κάρβουνα με κρέμα βαλσμάμικο βατόμουρο ή και χωρίς αυτό.
Μπορεί και βρώμικα. Κοκορέτσι και Ελασσονίτικο ή αρνίσια συκωταριά, θα βγάλουν τα πρωτόγονα ένστικτά του.
