Ιδιοκτήτης, όχι ένοικος.
Το Θραψαθήρι, κτήτωρ του Κρητικού ιδιώματος.
Ένα σταφύλι, που φέρει όλες τις αξίες της μητρίδος γης.
Μιά ποικιλία, που έχει τα φόντα να μπει γιά τα καλά στις χάρτες, να υπερσκελίσει πολλά, και όχι μόνο της μεγαλονήσου, κρασοστάφυλα, να κεφαλαιοποιήσει όλα εκείνα τα εξέχοντα χαρακτηριστικά που το κάνουν ιδιάζον.
Αρκεί να συνεχίσει τον ζήλο του.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Δαφνές Ηρακλείου, Κρήτη
Θραψαθήρι
Μέτριο και λίγο παραπάνω, λεμονί.
Ωραία μύτη που στοιχειοθετεί τυπικότητα, έχοντας σύζευξη ώριμων εσπεριδοειδών και πορτοκαλόχρωμων πυρηνόκαρπων, με τα ανοιχτά άνθη που την απαρτίζουν ελαφρά γινωμένα, ενώ υπάρχει ένα απαλό τροπικό φόντο που δείχνει μάνγκο. Κιτρινωπά μπαχάρια και μικρές βοτανικές υποψίες μπαίνουν στο κάδρο.
Αρκετά συγκροτημένο στον συνεκτικό σχετικά όγκο του ουρανίσκου, που κυμαίνεται προς το γεμάτο βάρος.
Καθόλου δειλή οξύτητα, ξεπερνώντας κατά πολύ την μέτρια θέση, το κάνει να ρέπει προς τα ώριμα εσπεριδοειδή εκδίδοντας παράλληλα νεότητα με ξύσματα από κίτρο και λεμόνι, μέσα στην βερυκοκκένια έκφρασή του. Λίγο πιό πίσω, αμυδρή μάνγκο νύξη, ενώ είναι σαφώς πιό διακριτά τα βοτανικά ψήγματα, με την μεταστροφή του μπαχαρένιου περιβάλλοντος σε πικάντικο, και την βεβαίωση του ορυκτού άνετη μετά τον μέσο ουρανίσκο.
Πολύ καλή επίγευση, ορυκτή και ελαφρά πιό τροπική με βούτυρο μάνγκο, piquant μπαχαρένια με εμφανή βοτανική άνοδο.
Δυνατό στο τραπέζι, δεν μασάει πουθενά, από θαλασσινά και ψάρια, πουλερικά μέχρι και νωπές, απειροελάχιστα καπνιστές χοιρινές μπριζόλες με φρέσκο θυμάρι, κρεμώδη ζυμαρικά αλλά και λαχανοντολμάδες.
