Στην Βίβλο της επίπονης αναζήτησης των κομματιών εκείνων γης που προσφέρουν το ξεχωριστό.
Γραμμένα και ο Χατζηδάκης και ο Μύλος του.
Η ανηφοριά της Σαντορίνης προς την καταξίωση σαν να βρίσκει σιγά-σιγά ισιάδι, μιλώντας βέβαια γιά τις ξένες αγορές και κυρίως γιά τον πανεπόπτη οφθαλμό του Λονδίνου, ανηλεή επικυρίαρχο -παντού- των πραγμάτων, αλλά και γιά τον πολύ σημαντικό άξονα Σαν Φρανσίσκο – Σικάγο – Νέα Υόρκη, στην αντίπερα όχθη.
Μέρος της νομοτελειακής ροής, που αναπόδραστα θα γίνει νόρμα, ο Μύλος αποτελεί επιφανές αμπελοτόπι που προικίζει την κληρονομιά της Σαντορίνης.
Και μαζί με άλλα τέτοια, θα συντελέσουν την κανονικότητα που προαναφέρθηκε και που θα στέκονται υψηλότερα από τις υπόλοιπες, πιό απλές εκφράσεις του κρασιού του τόπου.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Βαθύ λεμονί στο χρώμα και εισχωρητική μύτη ώριμων εσπεριδοειδών, ανθέων και ροδάκινου, με πυριτικές αναφορές, όχι ακόμα έκδηλη, δεμένη σφιχτά.
Υποψία Μεσογειακών βοτάνων στα ενδότερα.
Συμπαγής δομή και συγκρατημένος όγκος στο στόμα, σε ένα πολύ νέο σύνολο, που δεν έχει κατατάξει ακόμα τα επιμέρους χαρακτηριστικά του.
Ώριμα πυρηνόκαρπα και εσπεριδοειδή, sour cream, αρκετό ορυκτό με υποψία αποξηραμένων βοτάνων.
Υψηλή οξύτητα, το αλκοόλ επιβλέπει χωρίς να παρεμβαίνει στην ισορροπία, αφού υπάρχουν υψηλοί τόνοι γενικώς.
Επίγευση μακρά, με διατρητικό ορυκτό και sour στοιχεία, μικρή επίφαση αλατότητας.
Αν θέλετε σάλτσα Meyer στις ψαρούκλες σας, καλώς.
Σκέτα με λίγο χοντρό αλάτι, θα δημιουργήσουν εθισμό. Σκέφτομαι καμιά βλαχοσφυρίδα, καμιά στήρα..
