Ίντιγκο.
Κι άξαφνα, μαγεία.
Το κίτρινο που έγινε μπλε.
Το μέγα κυανό των ουρανών που βάτεψε τα Ηπειρώτικα χώματα, για να γενεί άλικη μυθοπλασία.
ΠΓΕ Ιωάννινα, Ζίτσα Ιωαννίνων, Ήπειρος
Βλάχικο 95%, Μπεκάρι 5%
Μέτριο, διαπερατό ρουμπινί.
Αισθησιασμός και κλάση στην μύτη, που χτυπάει υψηλά Βορειοευρωπαϊκά στάνταρντς. Ένα ολόκληρο λιβάδι από κόκκινα, μπλε και λιλά αγριολούλουδα, πλέκει καμβάδες άφταστους. Κι εκεί που το ερυθρό κυριαρχεί, με σμέουρα αλλά και raspberry posset, Soplica Malinowa, παστά βύσσινα και κράνα, νάσου μιά μικρή μπλε νοτίτσα από μύρτιλο, βαθιά χωμένη, αλλά υπαρκτή. Άριστο βαρέλι, άψογο, που παρόλα τα δύο χρόνια του περνάει αέρινα σαν να μην υφίσταται, με πιπεράτες και γλυκές μπαχαρένιες στιγμές να το κανακεύουν. Ένα υποτυπώδες ευγενές ζωϊκό ίχνος, μάλλον πιστώνεται εγγενώς στην ποικιλία -εκεί όπου άλλες χρονιές το brett περίσσευε-, μιά γλυκιά φυτική και βοτανική περασιά, επιστεγάζει μιά καθαρόαιμη, γνήσια πολυπλοκότητα, και κάπου, κάπως, θέλω να αισθάνομαι ένα άγγιγμα από σαγκουΐνι.
Λέλε στιάουα, και τα αστέρια του νυχτερινού ουρανού της Ζίτσας αστράφτουν λαμπρά μέσα του, καθώς το πολύτιμο αυτό ζουμί από τα σπάργανα της Αρμάνικης ιστορίας, μετουσιώνονται σε ένα ολόκληρο σύμπαν αισθησιακού ηδονισμού στο στόμα. Διαφανές, άϋλο, αλλά σε γήϊνα μέτρα και σταθμά απαλά γεμάτου όγκου -αν θέλουμε να το μεταφέρουμε-, το κρασί αυτό έρχεται από άλλες διαστάσεις, αφού δύσκολα μπορεί να το αντιπαραβάλλεις με κάτι γνωστό, αν και ύψιστες Pinot Βουργουνδικές εκφράσεις δεν θα ήταν ξένες προς σύγκριση. Αέρινο λες και εξαϋλώνεται στον ουρανίσκο, και με νοστιμιά βαθιά, εκμαυλιστική και φανταστικά ανάλαφρη, όπου πλέον το sanguine αναλαμβάνει να υπερπληρώσει σε αληθινό γευστικό συμβάν η ζωογόνα, όλο φρεσκάδα οξύτητα, και που με την σειρά της βρίσκει τέλεια συμπαράσταση από άπλετη ορυκτή, ασβεστολιθική ενέργεια, αλλά και χαμηλό αλκοόλ. Το τρίπτυχο ανθικότητας, ισχνού ζωϊκού στίγματος, ωραίας αισθητικής φυτικότητας και βοτάνων, επιδρά άκρως ευεργετικά στο φρούτο με τα πιπεράτα και γλυκά μπαχαρένια σημεία, έχοντας τις μέγιστης δουλειάς, ψευδώς μέτριες τανίνες να λιπαίνουν και μόνον.
Μακρά, ορυκτή, φανατικά γλυκόξινη επίγευση που δεν αφήνει κανένα οργανοληπτικό σημείο που να μην φωτίσει, δίνοντας ακόμα ένα νικηφόρο βαθμό στο θεσπέσιο αυτό πλάσμα.
Χίλιες φορές κρίμα, που μόνο μιά χούφτα άνθρωποι ασχολούνται με αυτό το διαμάντι.
Πραγματικά πολύ φτηνιάρικη η ετικέτα, ιδίως άμα θυμάμαι εκείνη την -ακριβώς ίδια, αλλά ανάγλυφη- επισμαλτωμένη, απίστευτης αισθητικής. Η τρέχουσα χρονιά στο εμπόριο.
Αστακομακαρονάδα, βλαχοσφυρίδα με σάλτσα ντομάτας και φρέσκα ζαρζαβατικά, ταρτάρ κωλοχτύπας, tataki τόνου, κοιλιά τόνου ωμή με σταγόνες σαγκουΐνι. Κυνήγι από μπεκατσίνι ή φάσσα, κρασάτο. Κοκκινιστός κόκκορας με κατσικίσιες χυλοπίτες. Μοσχαράκι με φασολάκια, Δραμινά σουτζουκάκια, tagliata από εκλεκτό ζώο με έξτρα παρθένο και φύτρες,
