Το άνθος της φιλυριάς.
Αναστηλώνοντας τα πεσμένα λουλούδια της παλιάς αυτοκρατορίας.
Στο μέγιστο αμπελοτόπι του Szent Tamás, όπου το Hárslevelű δεν αισθάνεται υποδεέστερο από το εκρηκτικό Furmint.
Και όπου δεν είναι αναγκαίο να περιμένει τον βοτρύτη γιά να αποδώσουν μαζί τα -πραγματικά όμως- βασιλικότερα των βασιλέων ελιξήρια του Tokaji.
Και στα ξηρά του, δείχνει το πόσο το θαμμένο ηφαίστειο του δίνει την ανυψωτική διάσταση, και πόσο τα Ουγγαρέζικα βαρέλια πατεντάρουν την διάβασή του στον χρόνο.
Tokaj, Mád, Dienes, Ουγγαρία
Hárslevelű
Ανοιχτό χρυσαφί.
Κλασάτη, υπέρκομψη βανιλάτη μύτη, με άνθη και μέλι φλαμουριάς, κίτρινα φρούτα, μήλο γκόλντεν και ξύσμα κίτρου με ωραία ωχρά μπαχάρια, και την ελαφρά πετρόλ και ορυκτή τάση να την κάνει εξόχως γοητευτική.
Υπέροχο άγγιγμα από την βελανιδιά στο στόμα, όπου συμμετέχει με βανιλάτο απόηχο που συνοδεύει και δεν σκεπάζει, κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι θα συνέβαινε αν το βαθιά φλαμουρένιο και ορυκτό είναι του σταφυλιού με την κοφτερή, χωνεμένη όμως οξύτητα, δεν επιλαμβανόταν, καταβάλλοντας η τελευταία συν τοις άλλοις και τα όχι λίγα σάκχαρα. Λιπαρό, γεμάτο σώμα με ήπια μπαχαράτη προσέγγιση, και με το φλαμουρένιο στίγμα να βρίσκεται παντού στην μελένια, κίτρινη κοψιά των φρούτων με την υπόηχη όξινη διάτρηση να δίνει υπερώριμους εσπεριδοειδείς τόνους, που δεν καταφέρνουν να κοπάσουν το δυναμικό αλκοόλ, αλλά και το ισχυρό φαινολικό δίκτυο.
Μακρά, πολύ ορυκτή, ήπια μπαχαρένια επίγευση με δυνατό φαινολικό γράπωμα και εντεταμένη αλκοολική θέρμη που επιμένει.
Λευκό κρέας πουλερικών και χοιρινού με υπόγλυκες σάλτσες βουτύρου-μήλου, σφυρίδα Αθηναϊκή μαγιονέζα, τούρνα ή γριβάδι στην κεραμίδα, ξιφίας με sauce hollandaise
