Ο ανήλιαγος αιωρηματικός μετεωρισμός της απροσδιοριστίας.
Όταν η βύθιση στην τάση του φυσικού, εξωθεί σε εξτρεμισμούς, όταν το χρονικό πισωγύρισμα γίνεται ελαφρώς άκομψα και όταν η ανάγκη της ανάρτησης της ταμπέλας, γίνεται το σάπιο σανίδι που πατάς.
Η βάφτιση methodo ancestrale, δεν μου λέει τίποτα, όταν δεν εξυπηρετεί την πεμπτουσία του κρασιού, που είναι ασφαλώς η απόλαυση.
Στο όνομα καμίας φυσικής διεργασίας, είτε καινούργιας είτε φερμένης από το παρελθόν -ανεπεξέργαστη στα τωρινά δεδομένα κατά πως φαίνεται, και χωρίς καθόλου φινίρισμα που θα μπορούσε να δώσει ενδιαφέρον-, δεν μπορεί ένα κρασί να καθαγιαστεί ως ”όπως-παλιά-καλά-αγνά” και να γίνει θυσία στον βωμό μιάς οποιασδήποτε τάσης.
Όχι τουλάχιστον με τίμημα την ευχαρίστηση.
DOC Langhe, Barolo, Piemonte, Ιταλία
Nebbiolo
Ανοιχτό ρουμπινί.
Φρέσκια πιπεράτη, βαθιά ανθική μύτη ρόδων, με σιδηρούχα ορυκτή αίσθηση και με πυρήνα φράουλας, κερασιού και σμέουρου, με επίδραση από γλυκά μπαχάρια.
Μεγάλη ατολμία στην διατύπωση της έκφρασης στον ουρανίσκο.
Δεν ξέρω αν πρέπει να το χαρακτηρίσω οξειδωτικού τύπου ή οξειδωμένο ή οξειδασικής ενζυματικής επίδρασης, καθώς οι καραμελένιες αλδεϋδικές νότες αφημένου κομμένου μήλου, επιβάλλονται πλήρως του κόκκινου ανθικού φρούτου με τα μπαχαρένια στοιχεία, και ενώ η η εκδήλωση της οξείδωσης έχει και αδιάρρηκτη συνέχεια, αφού μετά τον μέσο ουρανίσκο και έπειτα, τα ξερά χόρτα είναι σε έμφαση.
Κάπου ενδιάμεσα, απασχολούν και η καθόλα ικανή οξύτητα και ζωηρές τανίνες που δαγκώνουν, όσο μπορούν να αποσπάσουν από τον εστιασμό του οξειδωμένου.
Σιδηρούχο ορυκτό και ανθρακικά, πισσώδη στοιχεία, δίνουν μιά νότα απενοχοποίησης στον γεμάτο όγκο.
Επίγευση μακρά, με νότες οξείδωσης, ορυκτή, ανθική, με τις τανίνες αισθητές αλλά και το αλκοόλ επίσης.
Αλλαντικά, πίτσα πεπερόνι, ξυδάτα Κρητικά λουκάνικα, χοιρινό με μήλο.
