Η γκαλερί των απατηλών χρωμάτων.
Μύχιες υποψίες ενός αθέατου κόσμου.
Το σπαθί του φωτός κρύβεται μέσα στα πορφυρά ασκέρια.
Όταν το αλφό αντίδωρο του Αγιωργίτικου, ενεφάνη λαμπρό μέσα από την άλικη καρδιά του.
Ποικιλιακός Λευκός Αφρώδης Οίνος, Νεμέα Κορινθίας, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Μέτριο λεμονί. Μεγάλη παραδοξότητα στον αφρισμό, αφού μεμιάς τα αρχικά πλούσια, κρεμώδη στρώματα που πλημμυρίζουν το ποτήρι, καταλαγιάζουν πολύ γρήγορα, παίρνοντας μαζί τους μετά από λίγο και τα υποτονικά, αραιά κορδόνια. Εν τω μεταξύ, ακατάπαυστες βολίδες από μεγάλες φυσαλίδες που προέρχονται από τον πάτο του μπουκαλιού, πυροβολούν με δαιμονιώδη ρυθμό πυκνές δεσμίδες από αργυρές σφαίρες στην επιφάνεια, για πολλή ώρα. Εικασία για συσσωμάτωση και συστράτευση νέας φυσαλιδικής ομοβροντίας την επόμενη μέρα, που θα πάρει το αίμα της πίσω.
Ο παράδεισος της φρεσκάδας είναι εδώ, στην μύτη. Κρυστάλλινη, αέρινη και αιθερική, ασταμάτητη στην αθρόα εκπομπή δροσιάς, παρέχει από νωπά κιτρινοπράσινα εσπεριδοειδή, μέχρι και πολύ άγουρα κόκκινα φρούτα από cranberry και φράουλα. Ενδιάμεσα, το λευκό παρεισφρέει με άσπρα κεράσια Αρχαγγέλου και pineberries. Φύλλα μουριάς επιτείνουν την δροσερή αύρα, τα άνθη λευκά, αγνά, εσπεριδοειδή και μη. Φλούδα από ξινόμηλο, λίγο gooseberry. Γινωμένο γκρι σταφύλι σιδερίτη. Απίστευτα ντελικάτη στην spicy της απήχηση των μπαχαρικών, με χαμηλές νύξεις από μαχλέπι και αλεύρι σαλεπιού, οι μικρές βοτανικές εκπτύξεις ανήκουν στην ήπια πιπεράτη συνομοταξία. Η αυτόλυση έρχεται σιγανά με βούτυρο κακάο και απατηλά ίχνη λευκής σοκολάτας, παρά κάτι εκκωφαντικά ζυμώδες.
Το φωτόσπαθο κόβει γλυκά φέτες από μάς στον ουρανίσκο, φροντίζοντας να μη πονάει και αναπληρώνοντας με ξινόγλυκη σαγήνη. Είναι εκλεπτυσμένα αυστηρό και εθιστικά ξινό, προτάσοντας τα ακόρεστα όξινα στίφη σε σύμπνοια με τα ορυκτά και διοξειδιακά αντίστοιχά τους, για να επιδοθεί μιά ατσάλινη διάτρηση έντασης που δεν κάνει παραχωρήσεις. Στον ψευδώς γεμάτο όγκο που συντόμως κεντράρει σε μεσαίο βάρος, το φρούτο παρτάρει με φτυαριές από παραισθησιογόνα χάπια, σε ένα εκστατικό ντελίριο ξινόγλυκου, μια δυσβάσταχτη κόντρα-αρμονία, αφού οι εξαερώσεις ένθεν και ένθεν διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταματημό. Δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για νοστιμιά, αφού η ντελικάτη αγριότητά του κατατείνει σε κάτι κομψά κοφτερό. Με ξαμολημένο τον spicy και πιπεράτο εαυτό του πλέον, επιδεικνύει σθεναρή φαινολική δόμηση, ενώ η αυτόλυση παίρνει πιό οικείο χαρακτήρα αφού νωπή μαγιά μπύρας και χλωροί ξηροί καρποί αγγίζουν πιο εύληπτα το αντιληπτικό κατώφλι.
Η πολύ καλή σε μήκος, γδαρτική όξινα και ορυκτά επίγευση, δείχνει τα δόντια της εκ νέου. Με αντικομφορμιστικό spicy και πιπεράτο πλήρωμα μπαχαριών και βοτάνων και με εμφανές φαινολικό κράτημα, αφήνει και πάλι ήπια αυτολυτικά ίχνη.
Ένα καλό αφρώδες έχει τεράστιο πλεονέκτημα έναντι οποιουδήποτε ήσυχου κρασιού. Όστρακα ωμά με λεμόνι που να μυρίζουν θάλασσα, ψάρια και θαλασσινά, τα πάντα όλα, ωμές κοπές, tataki, ceviche και τα συναφή. Λεμονάτα, αρνί, κατσίκι, χοιρινό, μοσχαράκι, ή με σάλτσες verde, chimichurri, γκρεμολάτα. Προβατίσια παϊδάκια. Μαντί γεμιστό με αρνίσιο κιμά και σάλτσα γιοαυρτιού, mutton terrine / capper chutney, Saltimbocca alla Romana, μια caponata με αστακό και ξιφία με λίγο σπαρράγι.
