Φατικός Λόγος.
Καταστάσεις απόλυτης επικοινωνίας.
Το Λακωνίζειν ενός μοναχικού ίσκιου.
Η λειτουργία ανοιχτής επαφής τού Μαυρουδιού, με τις εσχατιές της υπέρτατης νόησης του σύμπαντος.
ΠΓΕ Λακωνία, 17ο χλμ Σπάρτης-Γυθείου, Πελοπόννησος
Μαυρούδι Πελοποννήσου
Μέτριο, με κόπο διαπερατό ρουμπινί, με διακριτή γκρενά ανταύγεια.
Μαγικός βοτανικός πλούτος στην μύτη, που μπαντάρει στρωσιές από δαφνόφυλλα στο νοτισμένο μαύρο τσάϊ που χάσκει από κάτω, ενώ το πολυδιάστατο λιαστό bouquet garni αντιμάχεται τις λεπτεπίλεπτες καμφορούχες νότες με την ραφινάτη φαρμακευτική ερμηνεία, διόλου faulty η τελευταία. Ώριμο, πλουραλιστικό, το φρούτο από γινωμένα δαμάσκηνα βανίλια, ζαρωμένα κεράσια και παστά βύσσινα όπως και κομπόστα, δέχεται ανθικές νύξεις ερυθρών και σκούρων μπλε-μωβ λουλουδιών που αγγίζουν βολβό ίριδος, γαλάζιο κρίνο και λιλά ορχιδέες. Γλυκό δέρμα, ένα φευγαλέο πέρασμα από cigar box, και άπλετος ορίζοντας γλυκών μπαχαριών, σοκολάτας φρούτων και espresso, με γήϊνη αντήχηση από sous bois και βρεγμέμο μαυρόχωμα.
Απόλυτο σκορ για την μύτη, δύσκολα έχει παραπάνω.
Οι ερωτογενείς ζώνες του θυμικού, γίνονται έρμαιο της λαγνικής, διαβρωτικά ανήθικης συμπεριφοράς του μελανού ζωμού στον ουρανίσκο. Η τελειότητα αγγίζει επικίνδυνα, όταν τα γεωμετρικά μήκη και πλάτη του κρασιού σκιαγραφούν έναν ιδανικό σε βάρος, ζουμερό και σαρκώδη όγκο, που περιτριγυρίζει βασανιστικά τον μέτριο, χωρίς όμως να κάθεται η μπίλια ευκρινώς εκεί. Η οξύτητα έρχεται έσωθεν με τροχιοδειξία φρεσκάδας και δροσιάς, περνώντας από σκιαγραφική διαδικασία όλον τον οργανοληπτικό ορίζοντα, και επιμένοντας φανατικά στην επιμεριστική θεώρηση λεπτομέρειας, κάθε πτυχής του φρούτου. Η λεπτή γραμμή του ορυκτού ανατέλλει σύμπασα, παρασέρνοντας την αίσθηση της ανάτασης, δεικνύοντας εσωτερικά νοήματα έντασης. Βάθος πολύ, απροσδιόριστο. Δεν μπορεί να γίνει καλύτερο φινίρισμα τανινών, όχι σ’αυτόν τον κόσμο.
Μακρά, πολύ ουσιωδώς, πολύ εισχωρητικά μακρά επίγευση. Με ορυκτό σχεδιάγραμμα και απύθμενη πολυπλοκότητα, καταλήγει σε εθιστικό bitter βοτανικό ρυθμό που συνεπαίρνει.
Ο ανασκολοπιστής της παλαιάς φρουράς των περασμένων δεκαετιών δόξας του Bordeaux, κρασιών, θα τον κοιτάν και θα τρέχουν πανικόβλητοι οι εκπρόσωποι των δύο ποταμιών.
Το κορυφαίο Ελληνικό κρασί που μπορεί να αγοράσει κάποιος με πενταροδεκάρες, για την πραγματική του, ανυπέρβλητη αξία.
Τραγική, από όλες τις απόψεις ετικέτα, ακόμα και η ιδιότροπη πρώην είναι κλάσεις καλύτερη, λιθοβολισμός στην πλατεία για τον γραφίστα που πιθανόν δεν δοκίμασε το κρασί για να εμπνευστεί. Και δυστυχώς, τέτοια μελανά σημεία είναι ασυγχώρητα για την διεθνή αγορά. Δεν θα το αγόραζα από το ράφι, μη ξέροντάς το και μόνο βάσει αισθητικής της ετικέτας.
Νομίζω ότι είναι ευκρινέστατη η συγγενική σχέση -της περισσότερο οικογένειας, παρά ποικιλίας- με την Μαυροδάφνη και το Αγιωργίτικο, είτε σε βάση απογόνου, είτε γονέα.
Λαιμός από Iberico σε κυβάκια με πολύχρωμες πιπεριές, και σάλτσα Piri-Piri με κρασί, συνοδευτικού πουρέ πατάτας με γραβιέρα. Παραδοσιακά και εντάσσοντας την εντοπιότητα, σύγλινο Μάνης καπνισμένο με φασκόμηλο, με σάλτσα mix εσπεριδοειδών, κρέμα βαλσάμικο ροδιού και ξερή ξινομυζήθρα. Κίτρινα σκληρά τυριά παλαίωσης με έντονη προσωπικότητα. Είναι τόσο νόστιμο, που δεν θα με ένοιαζε να το κομπανιάρω με βοδινά γάστρας, χοιρινό με δαμάσκηνα, εξεζητημένες κόπες, σούβλες, κόκκορα κρασάτο με χυλοπίτες, και ό,τι άλλο θέλετε, αρκεί να το πιώ ξανά.
