Εναλασσόμενη Σαντορίνη.
Μιά όχι σταθερή σειρά αξιών.
Το τι έχει να πει η γη, το οικοσύστημα, η ανέχεια του τόπου.
Το τι έχει να προτάξει ο επόπτης και διαχειριστής άνθρωπος, αφουγκραζόμενος ή όχι τα κελεύσματα της Κυκλαδίτικης ολότητας.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Επισκοπή Σαντορίνης, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Μέτριο λεμονί.
Με αρκετή αγνότητα το εσπεριδοειδές στοιχείο καρπών και ανθέων, εισάγει κάποιες άτονες πυρηνόκαρπες νύξεις, γιά να παραδοθεί στην ορυκτή οσφρητική διατύπωση με ιώδιο και θείο, σε μιά εν γένει ντροπαλή μύτη. Σε ήπιες δόσεις, σχεδόν άνευρα, μικρές βοτανικές και μπαχαρένιες παρακαταθήκες.
Συστολή και στο στόμα, όπου στον αρκούντως λιπαρό, λίγο πάνω από μέτριο όγκο, ακολουθείται το γλυκό εσπεριδοειδές, ανθικό και ελαφρότερα πυρηνόκαρπο μοντέλο, με την οξύτητα να μην καταφέρνει να πείσει εμφατικά γιά υψηλές κορυφές και επιδόσεις παρόλο το σίγουρο χαμηλό pH, αφού η αντίληψη δίνει μιά ενεργητική και φρέσκια μεν πρόσληψη, αλλά ελαφρώς άνω του μετρίου δε. Η -όχι και τόσο υποκρυπτόμενη- γλυκύτητα και το γλυκερολικό φορτίο, προφανώς έχουν συμβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση. Σε φειδωλές πλην υπαρκτές δόσεις η ορυκτότητα και η αλάτινη έκφραση, την ώρα που δεν υπάρχει ανακατάληψη του χαμένου οσφρητικού εδάφους από βοτανικής και μπαχαράτης μεριάς, τουναντίον η φαινολική παρουσία διαμείβεται έντονη.
Καλή σε μήκος επίγευση, όπου αφού γίνει πλήρως κατανοητή η φαινολική διάρθρωση, εκβάλλει ορυκτά και με αλατότητα, γιά να μπαλαντζάρει την έκδηλη lemon meyer γλύκα, με απαλά μπαχαρένια και βοτανικά ψήγματα. Ο αλκοολικός καύσος έρχεται προς το τέλος.
Αναπολώ την μυθική ετικέτα με τις καμάρες των προηγούμενων δεκαετιών, όλο νεύρο και κοφτερή διάθεση.
Πολύ καλό με φαγητό όντως, με την γλύκα του να βοηθάει πολύ. Θαλασσινά και ψάρια, πουλερικά, αρνί, χοιρινό, κατσίκι, ημίσκληρα αλλά και μαλακά κίτρινα τυριά, σπαγγετάδες alle vongole και γενικώς ζυμαρικά με άσπρες σάλτσες.
