Ήταν αυτός.
Και ήταν και οι άλλοι.
Όταν δεν υπήρχε τίποτα. Όταν δεν συνέβαινε το παραμικρό.
Ήρωας. Είδωλο. Θρύλος.
Άτεγκτος, αμετακίνητος, απροσήλυτος, από το 1964 που τα μαβιά τσαμπιά κάτω από τα Tendone, περίμεναν τα χέρια να τα μάσουν, τα πόδια να τα πατήσουν, τα τσιμέντα να τα ζήσουν.
Montepulciano d’Abruzzo DOC, Torano Nuovo-Teramo, Abruzzo
Montepulciano
Εκφοβιστικό ανοιχτό προς μέτριο γκρενά-καφετί, περιμένοντας την ετυμηγορία της οξείδωσης.
Πλήρως οξειδωτική μύτη, με σαφώς όμως κάποια γοητεία ανθικών σημαδιών, χλιαρού κόκκινου φρούτου και γλυκών μπαχαρικών, ελαφρύ δέρμα, με γήινες και τσαγένιες εκφορές και βοτανικούς τόνους, να επιζητούν την προσοχή και την μάταιη ανακύρηξη της οσφρητικής εμπειρίας ως πολύπλοκης.
Οι παλαιότεροι θα την χαρακτήριζαν κονιάκ. Σίγουρα sherry.
Πιό ενδιαφέρον στο στόμα, με την εκ των ων ουκ άνευ οξειδωτική του κατάλυση να έχει αφήσει την ζωηρή ακόμα οξύτητα , να προσπαθεί να αναστηλώσει το ισχνό κόκκινο αποξηραμένο φρούτο με το ευρύ γήινο και μπαχαρένιο περιβάλλον, με ασταθή υπαινιγμό αποξηραμένων βοτάνων και αφεψήματος μαντζουράνας.
Rancio και sherried προσκόμιση.
Οι τανίνες αχνοϋπάρχουν, με μικρή τους υπόμνηση στό πάνω από μετρίου όγκου σώμα, με το αλκοόλ πλέον να είναι αρκετά έντονο και να συμμετέχει στην μακρά όμως, πολύπλοκη τριτογενώς επίγευση, με κάποια αβεστολιθικά ορυκτά στοιχεία και νότες από λιαστές πιπεριές Φλωρίνης και λιαστό ντοματάκι με κύμινο στο ηλιέλαιο.
Μουσειακό τεμάχιο, με μεγάλη γαστρονομικά αξία.
Πιθανολόγηση εξωγενούς παράγοντα οξείδωσης, αφού έχω δοκιμάσει χρονιές 25+ ετών που σφυρίζαν.
Salsiccia di fegato.
Ψητές γραβιέρες με πάπρικα ή παλιά κεφαλοτύρια, ωριμασμένα Pecorino Romano. Καπνιστός άγριος σολωμός, καπνιστό σκουμπρί με μάραθο. Αλλαντικά. Φασόλια φούρνου με σαλάμι Milano ή Λευκάδας και ljutenica. Κοτόπουλο Marsala.
