Ανεπίσχετος αθανασία.
Η πορεία προς την αιώνια δόξα.
Στην Via Nuova, οι δρόμοι στρώνονται πλατείς.
Οι δίφυλλες μαντεμένιες καγκελόπορτες με το οικόσημο, έχουν ανοίξει για τα ψηλά πατώματα.
Barolo DOCG, Barolo, Πιεμόντε, Ιταλία
Nebbiolo
Μέτριο ρουμπινί, διαπερατό.
Η εμπειρία τού Barolo στην μύτη, σημαδεύει. Τρία, αλλά δεν είναι ίδια: Κεράσια, δαφνοκέρασα, χαμοκέρασα -που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, αλλά ούτε και είναι κεράσια τα δύο τελευταία-, εισχωρούν με αυθεντικότητα στο θυμικό. Παστά κράνα, κονσέρβα βύσσινα, ανανεώνουν τον κόκκινο σύνδεσμο, ενώ νωπά αγριολούλουδα με μιά μικρή ρόδινη συνεισφορά, αναπτύσσουν έτι περαιτέρω το ερυθρό. Νότες μαντεμιού και οξειδίων του σιδήρου. Το δαφνοκέρασο έλκει ένα ευρύ βοτανικό πεδίο αφού εξαρχής ενέχεται μέσα του σαν χαρακτηριστικό. Το βαρέλι παρέχει ευγενή βανίλια, γλυκά μπαχάρια, καφέ, σκούρα σοκολάτα, έχοντας ξερό κυνόροδο και ιπποφαές σε μία συγκεκαλυμμένη οξειδωτικη αναλαμπή. Νωρίς ακόμα για κάτι ιδιαίτερα γήϊνο, παρόλη την προσποίηση μανιταριών.
Το ρέμα τού Nebbiolo βαθύ στο στόμα, χύνονται καντάρια ομιχλώδους ηδονής στον ουρανίσκο με στέρεα, συμπαγή κύματα φρούτου. Εκεί, σε όλη την καταγραφείσα οργανοληπτική γραμμή που σημάνθηκε, η αγριοφράουλα -λέγε με χαμοκέρασο- πρωτεύει δημιουργώντας παράλληλα παραστάσεις από fragola crostata. Απατηλά γεμάτος όγκος, δομημένος σαν κάστρο αφενός από την συμπύκνωση και την παρεπόμενη συνοχή, αφετέρου από το υπέρπυκνο πλέγμα των τανινών, που παρότι πανίσχυρες και θεόρατου ύψους, χαμηλώνουν για να γίνουν γλυκά πόσιμες και αναπάντεχα προσβάσιμες. Η αλληλεπιδρούσα και αλληλεπιδρώμενη τριάδα έντασης, οξύτητας και ορυκτού, που κυμαίνονται σε υψηλά, τριζάτα όρια, κάνει το κρασί να βγαίνει από την εσωτερικότητα και την εσωστρέφεια, αποκτώντας διαχυτικότητα και δόσιμο. Σπουδαίο βαρέλι με όμορφο βανιλάτο επίχρισμα που μολονότι ακούγεται, δεν καπελώνει, ενώ μπαχαράτες, σιδηρούχες και βοτανικές πτυχές, μαζί με σοκολατένιες και καφέϊνες νύξεις, καλιμπράρουν το γενναιόδωρο φρούτο, δημιουργώντας πληρότητα, ισότητα και δικαιοσύνη.
Μακρά, ιδιαίτερα αλκοολική επίγευση, και η στιβαρή παρουσία τού φρούτου με τις υψηλές συνηχήσεις τανινών, οξύτητας και ορυκτού, συναντούν το φορμαρισμένο βαρέλι εις μακρόν. Μπαχάρια άγρια αλλά και γλυκά, μόκα, Βιεννουά, σοκολάτα γάλακτος, σιδηρούχα ρινίσματα, bitter ξερά βότανα, με τελικά το μανιταρένιο στοιχείο να ευδοκιμεί περισσότερο εδώ.
Ρέπον ολοφάνερα προς την πιό σύγχρονη φιλοσοφία, με προεξάρχον μέλημα την εξωστρέφεια και την νοστιμιά, ένα Barolo με χρηματιστηριακές διαθέσεις παλαίωσης από μία καραμπινάτη χρονιά.
Κανένα πρόβλημα με τα απλά, όμορφα πράγματα. Αρνί, κατσίκι, χοιρινό, και μία καταπληκτική συνεύρεση με σουβλάκια λαιμού και πατατοσαλάτα, το πιστοποιεί πανηγυρικά. Κανένα πρόβλημα και με τα πιό εξαντρίκ. Ziti με ραγού αγριογούρουνου και σάλτσα κόκκινης πιπεριάς, καρότου και ξινής ντομάτας, βουβάλι στην γάστρα με γλάσο πιπεριάς Φλωρίνης και μοσχοσίταρου. Άνετα βοδινο φούρνου και γάστρας, όσο πληθωρικό κι αν είναι. Εισερχόμαστε Ιταλικά ύστερα από μιά στάση σε Wellington Beef και μοσχαράκι Stroganoff αλά Πετρετζίκη με bucatini, πηγαίνοντας σε Οσομπούκο χωρίς γκρεμολάτα αλλά με ντομάτα, Bistecca Fiorentina, flat iron Scottona Piemontese, αιμάτινα σε ψήσιμο σε cast iron σχαροτήγανο με βούτυρο.
