Ένα δώρο.
Η επανεφεύρεση του Σαββατιανού.
Η απολογητική ματιά στα κακώς κείμενά του.
Πολλά ίσως δώρα τελικά, αλλά και πάλι λίγα γιά να πάρουμε πίσω αυτά που χάσαμε.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Κοντούρα / Σαββατιανό
Βαθύ λεμονί.
Η υπέροχη ανάπτυξη λανολίνης και υποτονικού πετρόλ, καθίζει σε κατώτερα αντιληπτικά στρώματα την βανίλια του βαρελιού, καθιστώντας την από ανεκτή έως και αρεστή. Η κρέμα σε όλο της το φάσμα, ενσωματώνει και το λίπος αλλά και την βανιλίνη, εκδίδοντας κρέμα λεμονιού, ζαχαροπλαστικής, και ανθού αραβοσίτου, παράλληλα με τα λιπαρά λουλούδια που καταχωρούνται στην ίδια συνομοταξία. Πολύ λεπτεπίλεπτες βοτανικές νότες, συνταιριάζονται με επίσης κομψά μπαχαράτα σημεία.
Στο στόμα είναι πραγματικά ωραίο, εξαιρετικά κοντρολαρισμένο σε όλα του τα μήκη και πλάτη συμπεριλαμβανομένου και του βαρελιού, σχεδόν κουρδισμένο θα έλεγε κανείς. Παρόλη την γενικότερη συστολή και εγκράτεια, το φρούτο δίνεται φίνα και νόστιμα, και μπορεί να μην κατακτά υψηλές κορφές έντασης, αλλά κερδίζει σε σημαντικό βάθος, απότοκο του γήρατος των εξηντάχρονων πρέμνων. Η συνδυαστική υπόγειας, μέτριας πλην αναπτερωτικής οξύτητας και του γάργαρου ορυκτού, σε συνάρτηση με το χαμηλό αλκοόλ, τού δίνουν μεγάλο βαθμό ισορροπίας στον κάτω του μετρίου βάρους όγκο, και αν υπήρχε ένα σπρώξιμο έκρηξης, πιθανόν να μιλούσαμε αλλιώς.
Οι καλές εντυπώσεις συνεχίζονται και στην αξιόλογου μήκους επίγευση, χωρίς όμως να λογίζεται μακρά. Με ορυκτότητα χειρίζεται το λίπος της που εκπορεύεται από βανιλάτα και κρεμώδη στοιχεία, βάζοντας στην εξίσωση στρωτά τα ντελικάτα βοτανικά και μπαχαράτα σημεία. Διακρίνεται μιά χλιαρή όξινη έπαρση που δίνει μιά νωπή εσπεριδοειδή στίξη, ίσως διορθωτικής επέμβασης.
Το 2020 είναι η τρέχουσα χρονιά του οινοποιείου.
Ζυμαρικά φούρνου, gnocchi με κρέμα βουτύρου και μανιτάρια, κίτρινα λιπαρά τυριά. Ριζότο λαχανικών, παχιά σαγανάκια θαλασσινών, στα ψητά ψάρια σας μιά σάλτσα Meyer θα βοηθούσε. Κοτόπουλο αλλά κρέμ και μιλανέζα, χοιρινό με γλυκιά μουστάρδα μελιού-βοτάνων.
