Ο Μελωδός.
Πικρό αηδόνι της νύχτας.
Εκεί που άστρη φεγγερά δεν γιορτάζουν.
Οι υμνητικοί ψαλμοί των μουσικών τού κόσμου, δεν φτάνουν να γιάνουν το στενόχωρο δώμα της θλίψης.
Ένα θαμπό blues τραγούδι για τους πόνους των χρόνων που δεν θα ξανάρθουν. Το Λιάτικο τούς πήρε για πάντα μαζί του, για να ανοίξει το παράθυρο της χαράς.
ΠΟΠ Δαφνές, Δαφνές Ηρακλείου, Κρήτη
Λιάτικο
Μέτριο, ημιδιαπερατό ρουμπινί, σχετικά σκουρόχρωμο για Λιάτικο.
Όχι ιδιαίτερα δοτική και μάλλον κλειστή, η μύτη δεν σταματάει να δελεάζει ποιοτικά με κόκκινο χρώμα. Τα ώριμα κεράσια έχουν αναφορές από cherry pie, τα επίσης ώριμα σμέουρα δίνονται και με raspberry tarte tatin. Παστίλια και αφυδατωμένο cranberry. Κάπου πολύ βαθιά, αντηχούν νότες από κάτι φραουλένιο, αλλά όχι, δεν είναι ικανό να καταταχτεί, όχι ακόμα τουλάχιστον. Ερυθρωπό pot-pourri άγριων λουλουδιών, τα ξερά βοτάνια ιδιαίτερα ξέπνοα αυτήν την φορά, δεν είναι η σοδειά τους. Όχι επικρατές, πλην όμως το βαρέλι και το ξύλο με σημαίνοντα ρόλο, γλυκά μπαχάρια ξεπηδούν ανάκατα μαζί με καφέ, espresso, σκούρα άγλυκη σοκολάτα, μιά αλδεϋδική υπόμνηση στέλνεται μαζί με αλκοόλ.
Η καθηλωτική ένταση παίρνει κάθε τι καινούργιο και νέο, για να το διαθέσει σαν μιά άλικη καταιγίδα μικροσκοπικών ενεργειακών σωματιδίων στον ουρανίσκο. Σβαρνιάζονται με βία ένα σωρό ερυθρές φωταψίες, μικρά αστράκια που εκρήγνυνται αδιάκοπα με το φιτίλιασμα της εύφλεκτης οξύτητας και του φωτογόνου ορυκτού κρατηριακού μάγματος. Στον απαλά γεμάτο όγκο, το φρούτο δένεται σφιχτά, σφιχτά πολύ, δεν το ενδιαφέρει τίποτε άλλο από διεμβόλιση, τρύπημα, διείσδυση και πρωτίστως ένταση. Αφήνει την διάκριση της πολυπλοκότητας για αργότερα, προσώρας μέλημά του είναι να κάνει κακό, να χαράξει, να διατρήσει, να φθείρει τις αντιστάσεις, να καταλύσει, αρνείται ακόμα και την νοστιμιά προς επίτευξή των. Είναι τέτοιο το μένος και η οργή του, που ακόμα και το πολύχρονο βαρέλι υπόκειται στις βουλές του και περιθωριοποιείται. Οι τανίνες διάγουν χρυσές μέρες πολυμερισμού και μικροκοκκίδωσης, παρότι σεβαστού ύψους. Μη γελιέστε όμως, όλα πακετάρονται με ένα σαντουκένιο ύφασμα φινέτσας, και κάποια στιγμή το κυτίο θα ανοίξει.
Μακρά, φουρκισμένη κι αυτή επίγευση, με ορυκτά, τανίνες, οξέα, αλκοόλ, ένα σωρό οργανοληπτικές μνήμες ατάκτως ερριμένες, μα κι εδώ ο χρόνος καραδοκεί για χαΐρια.
Θα κυκλοφορήσει μετά τα Χριστούγεννα.
Κατσικίσιες χυλοπίτες με κοκκινιστό γιορτινό αλανιάρικο κόκκορα, με καπνιστή πάπρικα. Τηγανητά κεφτεδάκια, ξεχωριστά με σάλτσα σύβρασης ντομάτας, τηγανητές πατάτες μέσα. Φιλετάκια από χοιρινό λαιμό Iberico στο σχαροτήγανο, δώστε τα καπνιστή Sriracha να χορτάσουν. Το θέλω με Κυριακάτικο σκορδάτο ρόστο, τού πάει πολύ. Τυλιχτή porchetta με βότανα, στην γάστρα πάνω σε στρώμα από καρότα. Δεν είναι απονενοημένο, αρνάκι φούρνου με sweet sour Kimchi ολόκληρων τεμαχίων και όχι σάλτσα.
