Ξεδοντιάζοντας το αγρίμι.
Και μόλις ένα δριμύ δάγκωμα, έγινε πιότερο γλυκό.
Το αρχικώς θυελλώδες cuvèe, είδε την προσφιλέστερη πλευρά των ροζέ.
Η, τρομακτικών εντάσεων και διάτρησης, παρθενική σύμπραξη Αγιωργίτικου και Καράπαπα της πρώτης εσοδείας, πέρασε το φίλτρο της προσιτότητας.
ΠΓΕ Καβάλα, Διαλεκτό Καβάλας, Μακεδονία
Αγιωργίτικο 60%, Καράπαπας 40%
Βαθύ σομόν-κοραλί.
Ελκυστικότατη βεντάλια αρωμάτων, που πραγματεύεται πρωτίστως το κοραλί και ερυθρωπό χρωματικό φάσμα, με πορτοκαλίζουσες πινελιές. Αυτό πα’ να πει, καραμελωμένη παπάγια και παστίλια σαγκουΐνι στον βασικό άξονα, με στάλες από λικέρ βερύκοκκο και νότες από πουρέ ώριμου λωτού, ενώ νωπές νύξεις από μανταρίνι, κουμ-κουάτ και πορτοκάλι, μαζί με ξύσματά τους, δίνουν αίσθηση δροσιάς. Ανθικό στις ίδιες χρωματικές αποχρώσεις με την πίσω πόρτα να χτυπιέται από ορυκτό, το κρασί εκφέρεται με γλυκό αλλά και πικάντικο μπαχαράτο περιεχόμενο, τα δε κρυφά βοτανικά ίχνη με λίγο γλυκό ντοματάκι να παιχνιδίζει προς την γλύκα, συγκαταθέτουν τον οβολό τους στην φρεσκάδα.
Ισορροπία κλάσης στον ουρανίσκο, όταν τα υψηλά σταθμά της οξύτητας βρίσκουν ικανότατο αντίβαρο από το γλυκερολικό φορτίο και την υποψία σακχάρων, δημιουργώντας νοστιμιά και διάτρηση με μέτρο, με μιά υπόγεια τάση προς την ηδύτητα που διόλου όμως δεν το κάνει εύκολο ή εκτρεπόμενο προς την γλυκατζουρίστικη μεριά. Απαλά γεμάτος όγκος, και πλέον το ορυκτό απλώνεται εμφανώς τείνοντας κραταιά χείρα βοηθείας στον όξινο παράγοντα, προάγοντας ανύψωση και μιά σχετική ελαφράδα, αφού η παρουσία της γλύκας δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Εκφραστικές πομπές του φρούτου, με την πιπεράδα από τα ξύσματα, τα μπαχάρια και τα πιό διακριτά εδώ βότανα, να φτιάχνουν ενέσεις φρεσκάδας, και να βρίσκουν ένα μαλακό τανικό υπογάστριο το οποίο ζητάει λίγο γυάλισμα από τον χρόνο ακόμα.
Πολύ καλή σε μήκος επίγευση, ολοφάνερα ορυκτή αλλά και με μικρά -όχι τίποτα που να σκαλώνει- τανικά ψηγματάκια. Δίνει διάβαση στην διαπεραστικότητα του όξινου έναντι του γλυκού -που όμως το τελευταίο δεν παρατάει την δυναμική του-, με ξύσματα όλων των χρωμάτων των εσπεριδοειδών, πικάντικα μπαχάρια και βότανα, να συνεισφέρουν στην ωραία αψάδα. Το θειώδες ακούγεται.
Καμία σχέση με την απίστευτη σοδειά του ’20 όπου έτριζαν τα μάρμαρα, η χρονιά του ’21 που είναι και η τρέχουσα στο εμπόριο, δίνεται πολύ πιό εξανθρωπισμένα, παρουσιάζοντας μεγαλύτερο δέλεαρ γιά τον μέσο καταναλωτή.
Με τα μπούνια γουστάρω το αντιεμπορικό, εκρηκτικό κρασί του ’20, που άνοιξε νέα προοπτική στο Ελληνικό ροζέ, που ελπίζω να μην κλείσει.
Εκπληκτικό με φρέσκο καλαμάρι στην σχάρα με σάλτσα λεμονιού-γλυκιάς μουστάρδας βοτάνων και καπνιστής πάπρικας, με πατάτες στον αέρα. Εξαιρετικό με Tex-Mex κουζίνα, δείτε το με κοτόπουλο με κοκκινιστό αρακά, πιπεριές Φλωρίνης και καλαμπόκι, με Stubb’s liquid smoke και σόγια λαθουριού, χοιρινό με πορτοκάλι, γαριδομακαρονάδες και ριζότο οστρακόδερμων.
