Η Μαντηλαριά στον Μυρτώνα.
Τα γινάτια της μένουν ως έχουν.
Τα εξηντάχρονα αυτόριζα κούτσουρα δεν έχουν σκοπό γιά χάρες και εξομάλυνση εντυπώσεων:
Η κουδούνα που έχει κρεμαστεί σε ένα από τα πιό δύσκολα διαχειρίσιμα σταφύλια, είναι του ασυμβίβαστα δύστροπου χαρακτήρα.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Έμπωνας Ρόδου, Δωδεκάνησα
Μαντηλαριά
Μέτριο και κάτι ρουμπινί, με ευρύ ντεγκραντάρισμα στον μηνίσκο.
Σαφής μπαχαρένια τοποθέτηση στην μύτη με αισθητό ξύλο, που έλκει ψημμένο καφέ και σκούρα σοκολάτα. Καμένο σιρόπι και καραμελένια νότα, υποκρύπτουν μικρή αλδεϋδική εισχώρηση, καθώς προχωράει στην διατύπωση του κόκκινου φρούτου με κεράσια και βύσσινα, έχοντας την φυτική νύξη να μην έχει καμία διάθεση υπεκφυγής αφού δεν παίζει κρυφτούλι.
Ασπροπρόσωπη προβολή τής στρυφνής γενιάς της στο στόμα.
Η Μαντηλαριά βγαίνει αληθινή, με σκληρές, στυπτικές, στεγνές τανίνες και υψηλή οξύτητα να ανεβάζει τις στροφές, αλλά όχι απαραίτητα και την ένταση, την διείσδυση και την εισχωρητικότητα του γευστικού αρωματικού δυναμικού στον μέτριο όγκο. Στριμωγμένο από τις συμπληγάδες κόκκινο φρούτο, παρακάμπτει την μπαχαράτη θεώρηση και τα άτονα εδώ σοκολατένια και καφέϊνα σημεία, γιά να παραδοθεί ολοσδιόλου στον φυτικό παράγοντα που φλερτάρει με την αγουρίλα σαν να μην υπάρχει αύριο.
Μέτρια και πλέον σε μήκος επίγευση, μέσα σε θερμό αλκοόλ και θειώδες που ακούγεται. Δυναστικά, απάνθρωπα τανική, ελαφρά πιπεράτη στα μπαχάρια και με πλεονάζοντα φυτικό άξονα.
Ψητά της ώρας στα κάρβουνα γιά να καλμάρουν οι τανίνες, καλό με κοχύλια ζυμαρικών σε κοκκινιστή σκορδάτη σάλτσα με καπνιστό μπέϊκον, ενώ του αρέσουν πάσης φύσεως αλλαντικά, δοκιμάστε ένα πικάντικο Ventricina ή ένα chorizo extra, αλλά και χοιρινό με chimichurri και αρνί αλλά Πολίτα γιά τις φυτικές του διαθέσεις.
