Επιμηκύνοντας τα όρια του μαέστρου της υπερβολής.
Την χρονιά του μουσκεμένου τρύγου του 2002, που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει καθ’ολοκληρία αφυδατωμένο φρούτο, σε σχέση με το μερικώς, των προηγούμενων ετών, και να τσιτώσει κι’άλλο το θηριώδες προφίλ, των ήδη θεόρατων κρασιών του.
Το Vigneto di monte Lodoletta του, είναι πλήρης αντίμαχος, και όχι το μικρό αδερφάκι των πελώριων Amarone του που αποτελούν κρασιά-τρόπαια, καθώς οι τιμές τους αρχίζουν από τα 400 ευρώ, δείχνοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα κρασιά του, ξεχειλώνοντας τις διαστάσεις τους και προσδίδοντάς τους Ηράκλειες συμπυκνώσεις.
Valpolicella Superiore DOC, Cellore d’Illasi, Veneto, Ιταλία
Corvina 60%, Rondinella 20%, Osoleta 10%, Croatina 10%
Βαθύ, σχεδόν μαύρο, πορφυρό, με σκούρο γκρενά μηνίσκο.
Ώριμη, σουρεάλ μύτη, με ένα πληθωρικό σύμπαν γλυκών μπαχαριών, υπερώριμων δαμάσκηνων, maraschino, toffee, δέρματος και ψημμένου κρέατος, με καφέ και σκούρα σοκολάτα, ενώ μαύρο νοτισμένο χώμα δίνει γήινες αφορμές, με πράσινο καφέ να εκφράζει μιά ώριμη φυτική νότα.
Τεράστιο στο στόμα, όμως εξαιρετικά καλιμπραρισμένο, με τις μασώμενες τανίνες να έχουν μετέλθει σε μιά απίθανη λείανση, αποσοβώντας τις πρώιμες κρίσεις και την κινδυνολογία κάποιων γιά μη δυνατό λουστράρισμά τους στον χρόνο.
Η υψηλή οξύτητα αναπτερώνει το πυκνό, μαύρο, μπαχαρένιο φρούτο με την αφυδατωμένη υποψία, περιπλεκόμενο με δερματικές αναφορές και ώριμη φυτική διάσταση, καθώς περιχύνεται από τόνους σκούρης σοκολάτας, espresso και toffee, και ενώ το αλκοόλ των 15% είναι πλήρως ενσωματωμένο. Το ορυκτό βρίσκεται παντού.
Μακρά, πολύ ορυκτή και μπαχαρένια επίγευση, με καφέ και κουβερτούρα, αρκετά τανική εδώ, και με εντεινόμενες bitter βοτανικές νότες που χαλάνε την εντύπωση.
Δύσκολο, έως κακό κρασί φαγητού, καθώς αποτελεί από μόνο του γεύμα, και κατασπαράζει εύκολα porterhouses, tomahawks και τα συναφή. Οsso buco με λαζάνια, ή κυνήγι φούρνου με γκλασαρισμένες σάλτσες σκούρων φρούτων και καφέ, ίσως να είναι οι πιό φρόνιμοι συνδυασμοί.
