Του έδωσα τον χρόνο του.
Το άφησα χρόνια να αναπαύεται στο σκοτεινό, κρύο και υγρό περιβάλλον που θα λείανε την τραχιά φύση του, έχοντας μιά -μικρή- ελπίδα πως αυτό το παρωχημένο ως θεώρηση αλλά και στυλ κρασιού, θα έριχνε τις αντιστάσεις και θα μεταμορφωνόταν.
Στην πραγματικότητα, πάντα μέσα μου ήξερα ότι είναι αδύνατον να ημερέψουν από την σαρκοφαγική τους διάθεση οι ανοικτίρμονες τανίνες και το κρασί δεν πρόκειται να ”έρθει”.
Και δεν ήρθε ποτέ.
ΠΟΠ Νάουσα, Νάουσα Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Δεν δείχνει άσχημη εντύπωση ο μέτριος προς ανοιχτός ρουμπινί χρωματισμός, με τις γκρενά ανταύγειες.
Υπέρ το δέον ρουστίκ μύτη με αποξηραμένα άνθη και φρούτα, δέρμα, ξύλο και πάρα πολύ μπαχαρώδης, πάνω και πέρα απ’όλα, με υποψία βερνικιού και πτητικότητας.
Στο στόμα, η τυραννική ηγεμονία των τανινών, δεν αφήνει περιθώριο να αμφισβητηθεί από τίποτ’άλλο.
Εξ ορισμού προβληματική ισορροπία, σε πολύ θαμπή ανάγνωση το κόκκινο αποξηραμένο φρούτο, μέσα σε ένα πρόδηλα μπαχαρένιο περιβάλλον και μέτρια οξύτητα, αν μπορώ να διακρίνω μέσα απ’το υπέρπυκνο τείχος των τανινών.
Θέλοντας και μη, η αίσθηση είναι ότι το σώμα είναι άνω του μετρίου βάρους, ένεκα της θαλερής παρουσίας των τανινών.
Δεν υπάρχει καμιά προοπτική περαιτέρω εξέλιξης, παρότι προβλέπω να μείνει γιά κάποιο καιρό σ’αυτήν την κατάσταση.
Όσο πιο μπαχαράτα γίνεται λουκάνικα και το ίδιο ή και περισσότερο, σουτζουκάκια.
