Στον 300 ετών αμπελώνα με μέσο όρο ηλικίας αμπελιών τα 50 έτη, οι ποικιλίες τρυγούνται και οινοποιούνται ξεχωριστά, χωρίς χημικά, ζιζανιοκτόνα, λιπάσματα, από την οικογένεια Perrin.
Chateauneuf du Pape AOC, Courthézon, Ροδανός, Γαλλία
Mourvedre, Grenache, Counoise, Syrah, Cinsault
Χρώμα βαθύ ρουμπινί.
Μύτη ωραίας έντασης, σχετικά ακόμα νεανική, παρόλο που το μπουκέτο έχει ήδη αρχίσει να σχηματοποιείται. Αρκούντως πυκνή, ιδιαίτερα περιεκτική, ερεθίζει τους νευρώνες με καταιγισμό από άνθη τριαντάφυλλου, γλυκά μπαχαρικά, λευκό πιπέρι, τάρτα κερασιού, συμπαγές κόκκινο και μαύρο φρούτο, θέρμη που αντανακλά τα garrigues όπου και μεγάλωσε, αλμύρα, νύξεις γης και βολβών αλλά και ευγενή ζωϊκότητα.
Η μοναδική τεχνική που χρησιμοποιείται στο Château, περνώντας για ελάχιστο χρόνο τα αποβοστρυχωμένα τσαμπιά, από έναν εναλλάκτη θερμότητας στους 90° C, αποτυπώνεται στο στόμα: γεμάτο, με πολύ καλή, δροσιστική οξύτητα και τις αριστουργηματικές λευπτόκοκκες τανίνες, να δημιουργούν ένα γλυκό επίχρισμα που ευφραίνει τον ουρανίσκο.
Φοβερή συμπύκνωση φρούτου, όπως και βάθος γεύσης/έντασης με ώριμες φράουλες και κεράσια, μαύρα μούρα, maraschino, blackforest, βύσσινο, kirsch, γλυκόριζα, γραφίτη και μνημειώδη δουλειά στο βαρέλι, όπου οι υπέροχές νύξεις καφέ, κουβερτούρας και κακάο, δίνουν μικρές στίξεις χωρίς να πρωτοστατούν καθόλου.
Άφησα τελευταίο το αλκοόλ που παρότι γενναίο εναρμονίζεται πλήρως στο σύνολο χωρίς να προεξέχει.
Επίγευση πολύ μακρά, μαγεύει για πολλά λεπτά τον ουρανίσκο.
Από τα μεγάλα «θερμά» κρασιά του πλανήτη, ευγενής αντίπαλος του θρυλικού και ανυπέρβλητου Chateau Rayas στην περιοχή, σε κάποιες ιδιαίτερες και challenging χρονιές όπως 1999, 2004, 2006 (όπου η δομή του κυρίαρχου στο blend, Mourvedre, αντιπαραβάλει το εξ’ ολοκλήρου από Grenache φρούτο του Rayas).
Επιμελώς αρχέγονο, με πλούτο, βάθος, καθαρότητα και μεταξένια δομή, θα ωριμάσει μεγαλόπρεπα στα χρόνια που θα έρθουν.
Πέρασε δια πυρός και σιδήρου από την καλύτερη χοιρινή tomahawk που έχω γευτεί, μέχρι rib-eye Black Angnus, όπου ο Μανώλης, ιδιοκτήτης της καλύτερης πιθανόν χασαποταβέρνας της Θεσσαλονίκης, της συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και σε μία μοσχαρίσια : ζουμερή και αιμάτινη. Την Τρίτη μέρα ανοικτό, αντιμετώπισε ένα ικανοποιητικό -είκοσι δύο μηνών ωρίμανσης- Pata negra, όπου έδωσε ρέστα.
