Από τους παλιότερους Larry Stone, Fred Dame, μέχρι τους νεώτερους Rajat Parr και Paul Grieco, οι sommeliers στην Αμερική, με πολύ προσωπική δουλειά, επετέλεσαν σημαντικό έργο όσον αφορά την ανάδειξη του Riesling ως κορυφαίο σταφύλι και περιζήτητο κρασί, τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο δρόμος είχε ανοίξει διάπλατα πλέον και η ανοιχτόμυαλη Αμερικάνικη αγορά, τεράστιος παίκτης στο παγκόσμιο οινικό παιχνίδι, ήταν ανοιχτή σε νέες προκλήσεις σε σχέση με τη διάθεση νέων -και όμως παλιών-, ποιοτικών σταφυλιών στην ήπειρο.
Από τις αρχές του 2000 και έπειτα, στα εκλεπτυσμένα και ιδιαζόντως οινόφιλα εστιατόρια του Σαν Φρανσίσκο, Νέας Υόρκης και Σικάγο, το καινούργιο παιχνιδάκι στα χέρια των ονομαστών sommeliers, ήταν το Grüner Veltliner, μιά εξαιρετική ποικιλία έχοντας ρίζες από την Αυστρία και την Κεντρική Ευρώπη, πολυδιάστατη και με μεγάλες δυνατότητες χρησιμοποίησης.
Δυνατές οι περγαμηνές του Loiser Berg, όντας premier cru γιά τα δεδομένα της Αυστρίας αμπελοτόπι. Παραγωγός του ένα εξίσου δυνατό όνομα, όπως αυτό του Bründlmayer, πραγματεύεται ένα πιό ογκώδες reserve στυλ, με περισσότερα μούσκουλα, σε σχέση με τις πιό φρέσκες, σπαραγγένιες εκδοχές της ποικιλίας.
Kamptal Reserve, Langenlois, Αυστρία
Grüner Veltliner
Η μύτη του γεμάτη παιχνίδισμα από λανολίνη, κερί, λευκόσαρκα και λεβάντα, ορυκτή με αμυδρές πετρόλ νότες.
Αρκετά αιχμηρό στο στόμα λόγω του αλκοόλ, με τα υπολειπόμενα σάκχαρα να γεμίζουν κι άλλο το πλούσιο σώμα, αλλά η λεμονάτη οξύτητα λειτουργεί εξισορροπιστικά, προωθώντας το νεανικό στοιχείο.
Λιπαρό λευκόσαρκο φρούτο, ορυκτό και απαλό πετρόλ χάδι.
Η επίγευση χωρίς να θεωρείται κοντή, δεν εντυπωσιάζει με το μήκος της.
Δύσκολο το ματσάρισμα με το χοιρινό και τα αρνίσια παϊδάκια που ήμουν σίγουρος ότι θα πήγαιναν. Έχω την υποψία ότι αν υπήρχε ξινολάχανο μαζί με το χοιρινό, τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα.
