Σεισίχθων.
Θάνατον πατήσας.
Η γιορτή του ακοίμητου πόθου.
Τα αναστάσιμα νοήματα του κρυφού πολέμου της ζωής, έναντι του ερέβους της ανυπαρξίας.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Τρίλοφος Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 80%, Μαλαγουζιά 20%
Μέτριο κεχριμπαρί.
Απέραντη κλάση στην μύτη, με μη μετρήσιμη πολυπλοκότητα. Σέξυ οξειδωτική, προσφέρει ένα αέναο βαριετέ παραστάσεων, με λικέρ πορτοκάλι την ώρα που η μαρμελάδα βερύκοκκο φέρνει μιά μικρή βοτρυσμένη υποψία, καψαλισμένες φλούδες κουμ-κουάτ, orange pie και πορτοκαλόμελο, αποξηραμένα άνθη από χρυσάνθεμα, καλέντουλα και πικραλίδα. Κατοικείται βαθέως βοτανικά με πλήρη διάχυση μέσα στον ιστό, ενώ τα Ανατολίτικα και Μαροκάνικα μπαχάρια προάγουν εξωτισμό. Απαλή γήϊνη γραμμή, κάπνα, αφυδατωμένα άγρια μανιτάρια, μιά ανεπαίσθητη αντίληψη παλιού, στιλβωμένου δέρματος.
Ταντρικός οργασμός ενός στυγερού αισθητισμού στον ουρανίσκο.
Εξωνημένος χρόνος, και το κρασί πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο με αντάλλαγμα μιά αιωνιότητα στα απέλεθρα πεδία της απηνούς έντασης, με την κρυφή Κουνταλίνι του να περνά τα αδαμάντινα όρη προς την Θέωση. Το αθάνατο νερό της, μορφομετατροπέας με απύθμενη έκρηξη στο στόμα, ενός απαλά γεμάτου όγκου με εκμαυλιστικά διαπεραστικό ορυκτό. Η αυτοκρατορία του bitter orange είναι εδώ σοβώντας μεγαλειωδώς, καθώς το νεράντζι εκδηλώνεται από άγουρο υπερόξινο, κατευθυνόμενο από την βιτριολική οξύτητα, μέχρι και ώριμο αλλά και curd, μεταφέροντας όλη την επενέργεια της γλυκερόλης από τις συνεχείς επαναζυμώσεις και την συνεπακόλουθη γλύκα, αναλαμβάνοντας να πραγματώσει γευστικά και τα υπόλοιπα καταγραφέντα του οσφρητικού ορίζοντα που δόθηκαν προς αυτήν την πλευρά της ηδύτητας. Μόνο ανεβαίνει διεισδύοντας αδιάκοπα, δεν σταματάει καθώς δεν υπάρχει μέσος ουρανίσκος αλλά εκθετική κορύφωση δίχως όρια. Με κολάσιμη θέρμη από το αλκοόλ, αφήνει βαθιά κάπνα και τύρφη να το διαπνέουν, ενώ είναι spicy και πιπεράτο ακραία, πλην όμως το βαρυτικό πεδίο της εσώτερης έλξης του πυρήνα το στανιάρει καλά, όπως στρώνει και το οξειδωτικό στήσιμο καθώς και τον φαινολικό ιστό να χωνευτούν εντός του.
Ατελείωτη επίγευση, εκρηκτικά ορυκτή, πιπεράτη, spicy και καυτερά βοτανική, bitter, μεταφέροντας με αυτοματισμό το ξύσμα νεραντζιού, γήϊνη με τυρφώδη κάπνα που θα μπορούσε και να εννοηθεί σαν καπνιστό αμύγδαλο -παρότι δεν κραυγάζει ξηροκαρπάτα-, ενώ γλώσσες φωτιάς από το αλκοόλ το στέλνουν στα έγκατα της κολάσεως, και μεις μαζί του να καούμε αυτόβουλα.
Θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο.
Έργο ζωής, που όσο και να προσπαθήσει κάποιος να το συσχετίσει με τα οξειδωτικά Riojaνικα αριστουργήματα, τα αιώνια κρασιά της Jura, αλλά και τις μυστηριακές εμπνεύσεις του Gravner και του Radikon στο Friuli, δεν μπορεί παρά να βγάλει το καπέλο στο βαθύ ένστικτο -αλλά και την τύχη- τού ανήσυχου πνεύματος των πλαγιών του Βερμίου, που δημιούργησε κάτι αυτοτελές και μοναδικό, που δεν μιμήθηκε τίποτα.
Νομίζω θα τού έπρεπε μία δικιά του, αυτόνομη ετικέτα, από το να μπαίνει σε αυτή την -άτυπη- σειρά των Cuvées.
Όχι απλά πραγματάκια εδώ, η τρομερή του ένταση μπορεί να καταστρέψει ένα σωρό αδόκιμους συνδυασμούς. Καπνιστό χέλι σε γλάσο από bitter orange. Βοδινά γλυκάδια λαιμού φλαμπέ με κρέμα βαλσάμικο πορτοκαλιού. Αρνίσια γλυκάδια, νεφρά, πνευμόνι και σβολάκια από σκέπη στο τηγάνι, με chutney bacon. Mangalica smoked ribs ή από οικόσιτο χοιρινό ζώο, γλασαρισμένα με grapefruit curd. Gorgonzola Piccante, Tête de Moine, Καρίκι Τήνου.
