Χρέος προαιώνιο.
Καθήκον πάτριων εντολών.
Οι έναστρες Λασιθιώτικες νύχτες, εμπνέουν τους ερωτευμένους των ύπατων γενεαλογικών αρχών.
Φέρμα πορφυρή, το άλικο γένος των σκαρλάτων φρουρών του όρους δεν δέχεται να μπει στον κόσμο τού ξεθωριασμένου, τού θολού, τού αόριστου. Τα κόκκινα λάβαρα της λεβεντιάς θωρούν από ψηλά, σαν το πρόταγμα της σωτηρίας των Εθνών έχει προμετωπίδα αυτό, το μικρό, το κούτσικο, το λιανό:
Λέγετέ με Κοτσιφάλι και Μαντηλάρι, μέχρι το τέλος των χρόνων.
Οίνος Ποικιλιακός, Σχινοκάψαλα Λασιθίου, Κρήτη
Κοτσιφάλι 50%, Μαντηλάρι 50%
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί με ιώδεις ανταύγειες, καμία σχέση με πιό αδύναμους χρωματισμούς άλλων εσοδειών.
Η φρουτώδης πανδαισία στην μύτη, καταπνίγει εν τω γενάσθαι τις αλδεϋδικές νότες οξειδωτικού προσδιορισμού, μένει να πλανάται υπόγεια μιά ξηροκαρπάτη έννοια που δίνει μετεξελικτικά την πληροφορία από αποξηραμένο κυνόροδο και ιπποφαές. Ένα πρώϊμο ίχνος από cola κυοφορεί ανεπιβεβαίωτη υποψία διοξειδίου. Σακχαρόπηκτα και καραμελωμένα κεράσια και βύσσινα που προφταίνουν τα νωπά ώριμα φρούτα σαν αντίληψη, πλημμυρίζουν. Ζαχαρωμένα και σοκολατοποιημένα σκούρα άνθη φορτώνουν την μνήμη. Το ομογενοποιημένο βοτανικό και φυτικό σύμπλεγμα παρίσταται δειλά. Πολύ σοκολάτα σε mi-cuit κόκκινων φρούτων και όχι μόνον, πολύ πιπέρι, αγριωπά και λίγα γλυκά μπαχάρια, καφέδες διαφόρων τύπων, για ένα κρασί που ωριμάζει για 18 μήνες στην ανοξείδωτη δεξαμενή. Απαλή γήϊνη επένδυση από νοτισμένο μαυρόχωμα που φτάνει μέχρι χωνεμένη κοπριά λίπανσης από καβαλίνα, η τελευταία δίνει μιά αχνή ζωϊκή εντύπωση.
Αφιονισμένες εντάσεις ζυμωμένες με ιλιγγιώδη ορυκτή περιδίνηση, κάνουν το κρασί μία δύναμη της φύσης. Θα γελούσε κάποιος αν έβλεπε το τεχνικό δελτίο να γράφει 3,59 pH και 5,41 τρυγικού οξέος, και θα αυτοχαστουκιζόταν για να συνέλθει. Θα λησμονούσε σίγουρα τον υψομετρικό παράγοντα των χιλίων μέτρων και τον συμπυκνωτικό αντίκτυπο των μέχρι και εκατόν πενήντα ετών πρέμνων, και τι αυτά γράφουν σαν πραγματική, σουβλιστική όξινη διέγερση -τα βύσσινα και τα cranberries αφήνουν για λίγο τον ζαχαρωμένο εαυτό τους, γιά να δώσουν νωπή αψάδα. Σβαρνίζουν κάτω τα 5 γραμμάρια σάκχαρα ανά λίτρο, τα αδρανοποιούν για να τα μετατρέψουν σε ηδονιστικά κύματα υπέρπυκνου φρούτου, με τις σακχαρόπηκτες και καραμελωμένες εκδοχές του να προΐστανται φουρκισμένα, πυρωμένα, άσβεστα μεθυστικά, παίρνοντας κάτι και από το 14,8 τού αλκοόλ. Φανταστικές τανίνες, πυκνές, παχιές αλλά παράλληλα γυαλισμένες με το σμυριδόπανο για να μην παίρνεις χαμπάρι το μεγάλο ύψος τους στον γεμάτο όγκο. Πιπέρια και μπαχάρια συγκεντρώνουν στρατούς αποβατικούς, για να αλώσουν κι άλλο το θυμικό.
Αφάνταστα μακρά επίγευση. Ορυκτή, μέσα στην πιπεράτη και μπαχαρένια έξαρση με τις σοκολατένιες και καφέϊνες απολήξεις, αναδύονται στίξεις από Σινική μελάνη, για να συγχρωτιστούν με αιμάτινες μνήμες, αναβιβάζοντας το κρυφοζωϊκό στοιχείο μαζί με εκείνο της κοπριάς, για να βγει και ένα γήϊνο ντεμαράζ. Εδώ μόνο, ελαφρά υπόμνηση cola, και να το υποδόριο διοξείδιο. Χαρουποπολτός στην ξηροκαρπάτη θεώρηση, και αν παρατηρήσατε, δεν αναφέρθηκε τίποτα στο στόμα για οξειδωτική διάχυση, με πλήρη υπαιτιότητα των δομικών αλλά και οργανοληπτικών συστατικών του οίνου.
Αστοχία το πώμα με διαβάθμιση 5.
Αφήστε να αναπνεύσει μέρες.
Θα ξαναπώ για την τρομερή ετικέτα, αφού το μυθικό Burn των Deep Purple, μου τριβελίζει το μυαλό.
Θέλει προσοχή εδώ. Αρνάκι με δαμάσκηνα και αμύγδαλα. Xοιρινή καραμελωμένη παντσέτα με γλάσο cranberries. Φιλέτο πάπιας με γλυκό κερασάκι Γουμένισσας. Flap steak με σάλτσα Μαυροδάφνης.
