Κάτοχος όχι αυτού του διαβατηρίου.
Όχι στα επικίνδυνα χώματα του παράγοντα Χ.
Και το ημίξηρο πεδίο είναι τέτοια απευκταία ζώνη.
Ο ημίξηρος, πολλώ δε μάλλον ο ημίγλυκος τύπος οινοποίησης, υπήρξε στο διηνεκές ένας εχθρικός τόπος γιά τον Ελληνικό οινικό χώρο, μία αδυνατότητα πραγμάτωσης που εδράζεται στα μη ευνοϊκά γι’αυτόν, εγγενή κλιματικά χαρακτηριστικά και, ίσως, μη ποικιλιακής καταλληλότητας.
Και μιά καπετάνισσα, δεν θα μπορούσε να φέρει την άνοιξη.
Οίνος Ροζέ Ημίξηρος, Δαφνές Ηρακλείου, Κρήτη
Μοσχάτο Σπίνας, Λιάτικο
Μέτριο σομόν.
Το να μην πεις πολυεπίπεδη την μύτη δεν είναι σοφό, καθώς διεγείρει με ροζ και χαλκόχρωμα άνθη, υποδηλώνοντας γλυκερότητα με ζαχαρωμένα άγουρα κόκκινα φρούτα, γκλασαρισμένα πορτοκαλόχρωμα εσπεριδοειδή και παστίλια βερύκοκκου. Η προοδευτική αξίωση του βοτανικού παράγοντα γιά περισσότερη προσοχή, τον βρίσκει να εναρμονίζεται μέσα στο άπλετο μπαχαράτο περιβάλλον.
Δεν είναι η έλλειψη οξύτητας στον ουρανίσκο, που κρατάει την μέτρια θέση της καλά, αλλά η υποτονική ένταση που κάνει τα σάκχαρα να του δίνουν μιά ελαφρά γλυκατζουρίστικη πλαδαρότητα, στον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο όγκο. Και προς επίρρωσιν της όξινης ευστάθειας, τα εσπεριδοειδή παίρνουν ακόμα και κίτρινες τονικότητες, γιά να πλασαριστούν δίπλα στα γλυκερά πυρηνόκαρπα και την καραμέλα o-mamy που η μετριοπαθής ηδύτητα επιβάλλει, καθώς και την γκλασαρισμένη τους φόρμα σαν τελική αντίληψη. Ροζ ανθάκια, ήπια ανοιχτόχρωμα μπαχάρια και μαλακές τανίνες, δεν υποστέλλουν την εντυπωσιακή ορυκτή διάθεση αλλά και το βοτανικό στίγμα.
Μέτρια, ορυκτή και ελαφρά τανική επίγευση, με μπαχαράτο προχώρημα και τον βοτανικό ποικιλιακό οίστρο σε διάταση να προσλαμβάνει bitter νότες που επεκτείνονται, ενώ το θειώδες ακούγεται καλά.
Παρότι κρατά ανεκτά τα σάκχαρα ώστε να μην εκτραχυνθούν, η μη βεβαίωση έντασης το κρατάει χαμηλά.
Αν δεν θέλετε να μεταβείτε σε γλυκόξινη Ασιατική κουζίνα και spring rolls, έχετε το νου σας σε φαγητά με φυσικά σάκχαρα όπως κεφτεδάκια με πράσα και μπουκιές κοτόπουλου με πιπεριές Φλωρίνης.
