Στον τόπο που γεννήθηκε ο ουρανός.
Μιά μικρή κλεψιά φωτός του, λάμπει.
Ξαίνει από τα μούχρωμα μαλλιά του, να πάρει λίγο γιά δικό της.
Ασσύρτικο, πάντα αντίδικο του φέγγους του, πάντα παιδί του όμως.
ΠΓΕ Αττική, Μαρκόπουλο Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Ασσύρτικο
Μέτριο λεμονί.
Μύτη με επίπεδο και προσωπικότητα, αναδεικνύει περισσότερο πορτοκαλόχρωμα πυρηνόκαρπα, από εσπεριδοειδή, και η ανθική αποτίμηση των πορτοκαλομπουμπουκιών το βρίσκει να δέχεται την αντιμαχία πουρέ βερύκοκκου, με ροζ γκρέηπφρουτ, λεμόνι και κίτρο. Θέατρό τους, ευρύ μπαχαρένιο πλαίσιο, με αχνές βοτανικές νότες και περισσότερο αισθητές ορυκτές υπεκφυγές.
Απίθανο στο στόμα, με Δωρική, απέριττη νοστιμιά, ισχυρή στόφα και pedigree. Η δαιμονισμένη οξύτητα καταδυναστεύει επιθυμητά το κέντρο του πυρήνα, εξάροντας το λεμονάτο και ανοιχτόχρωμο γκρέηπφρουτ στοιχείο στον παραπάνω από μέτριο όγκο, επικρατώντας κατά τι της παστίλιας μανταρινιού και του πουρέ βερύκοκκου. Το επιφανές ασβεστολιθικό ορυκτό συνδυάζεται με τον υψηλό όξινο τόνο γιά να του δώσουν ανύψωση, αλλά και γιά να κόψουν την λιπαρή υφή του, με το μπαχαράτο περιβάλλον να τσιτάρει πικάντικα.
Και ενόσω διάκειται σαφώς ανθικά έχοντας αμυδρή βοτανική ανάγνωση στο πίσω μέρος, η κραταιά φαινολική δομή του το σφυρηλατεί με δυνάμεις.
Μακρά, ιδιαίτερα ορυκτή επίγευση, λίγο πιό διακριτά βοτανική εδώ, με μπαχαράτα και εμφανή φαινολικά σημεία, καταλήγει λεμονάτα γιά να επέμβει κάπως παραπάνω καυστικά το θειώδες.
Όχι όσο θα έπρεπε γνωστό Ασσύρτικο, νιώθω πως έχει υποτιμηθεί κατάφωρα, σπουδαία γέννα της Αττικής γης.
Θαλασσινά και λιπαρά ψάρια όπως κοκκάλια, μεγάλα σαφρίδια, γοφάρια στα κάρβουνα, βάλτε και λίτσες και κυνηγούς στο μενού. Αρνίσια λεμονάτα παϊδάκια, λεμονάτο κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο, χοιρινές tomahawk.
