Άληστος βελτιοδοξία.
Ο, γιά μιά φορά, χρωστήρ αισθαντισμού.
Άξαφνα, η αποπομπή των μορφών δύναμης και επιβολής, μοιάζει ιδανική.
Η ανέλπιστη εκείνη στιγμή, που ειδώθηκε το Cabernet του Αϊβαλή να φέρει σημειολογική κομψότητα απεκδυόμενο τις ματαιόδοξες προβολές ισχύος.
Και το Cabernet τραγούδησε επουράνιες άριες και όχι πολεμικά εμβατήρια.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Πετρί Κορινθίας, Πελοπόννησος
Cabernet Sauvignon
Βαθύ ρουμπινί.
Ονειρεμένη μύτη που κάνει το Αμερικάνικο βαρέλι φουρφούρι, καταστρέφοντας το ηθικό των πολέμιών του. Λίγο μόνο Bounty στην αρχή που μηνύει ινδοκάρυδο, και έπειτα ανεμπόδιστη είσοδος στην χαρά: μουλιασμένα στο αλκοόλ ερυθρά και σκούρα άνθη καθώς και μυριστικά βότανα -αν είναι δόκιμο αυτό το τελευταίο-, γλυκά μπαχάρια με την σέσουλα πλην υπέρκομψα, σοκολάτα, ελάχιστο δέρμα. Παλεύει θεάρεστα το κόκκινο με το μαύρο, με την κρυφή -κι όμως εμφανή- υπεροχή του πρώτου να δίνει ισχυρή διατύπωση από mi-cuit σμέουρο, κατόπιν maraschino, παστά βύσσινα, βαθιά ώριμα κεράσια, ακόμα και ίχνος από μαρμελάδα φράουλα, έναντι της κρέμας φραγκοστάφυλου. Κάποιες γήϊνες απολήξεις με νοτισμένο μαυρόχωμα, δεν γνωμοδοτούν γιά κάτι ιδιαίτερα επιδραστικό από αυτόν τον τομέα προσώρας, το αλκοόλ ήρεμο.
Ο ενάρετος δρόμος προς την ηδονή, υμνεί το κόκκινο μονοπάτι στον ουρανίσκο.
Άφατη ερυθρή νοστιμιά, περιδινίζεται με τους ψυχρούς αέρηδες του Ασπρόκαμπου γιά να εξυψώσουν με ορυκτή πρόωση το τρυφερό λεχούδι, μην αφήνοντας τον όγκο να έχει τον ασυμμάζευτο, κινούμενος σε κάτω από πληθωρικές, πολύ γεμάτες μετρήσεις και βάζοντας ωραία το αλκοόλ στην εξίσωση, να θερμαίνει αλλά να μην διαβρώνει. Μανιακή οξύτητα με pH που κυμαίνεται μεταξύ 3,30 και 3,35, εμβαθύνει στο κόκκινο φρέαρ με έναν μικρό, άηχο αντιπερισπασμό από σαγκουΐνι γιά να εμπεδωθεί η οξεία επίθεση, και το φρούτο, ξινόγλυκο, σοκολατένιο, βουτυράτο και μπαχαρώδες με ανθικά και βοτανικά μικροπεράσματα, με μαγικό φινίρισμα στις τανίνες που γλιστρούν σαν μεταξωτή εσάρπα, κυλάει στους ορεσίβιους ρυθμούς των 850 μέτρων.
Μακρά, φρόνιμα αλκοολική επίγευση, με ορυκτή διάρθρωση και τις τανίνες να συμπαραστέκονται στην νοστιμιά βάζοντας κι άλλη σοκολάτα στο μπαχαρένιο κάδρο, ενώ το όμορφο ξινούτσικο πέρας διαθέτει διακριτικά βοτανικά σημεία.
Όχι βασανιστικά πολύπλοκο ακόμα, αφού η μονομέρεια του ξινόγλυκου με την επιβλητική οξύτητα και την ορυκτή υποβολή δεν το αφήνει, αλλά θα επιληφθεί.
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε δοκίμασα τόσο νόστιμο Ελληνικό Cabernet, αποτυγχάνοντας.
Τόσο καθόλου Cabernet και τόσο καθόλου Αϊβαλής, όμως θα ήθελα να είναι έτσι γιά πάντα και τα δύο.
Τραβάω το αυτί του νεαρού Αϊβαλή, να μην υποκύπτει στις στρεβλώσεις του πρεσβύτερου γιά τερατώδεις συμπυκνώσεις που δεν έχουν νόημα χωρίς φινέτσα, παρακινώντας τον να κάνει αυτό που γουστάρει χωρίς να τον ακούει.
Σίγουρα θα πηγαίνει το μυαλό σε εκλεκτές κοπές μοσχαριού, πολύπλοκο βοδινό φούρνο και κυνήγι, πληθωρικά κίτρινα τυριά, και τέτοια. Ασφαλώς. Αν δοκιμαστεί όμως με πηχτό σπετσοφάϊ με καπνιστά λουκάνικα και τριμμένο κατσικίσιο τυρί, συνοδεία ριζότο με εποχικά λαχανικά, θα δημιουργήσει αγιάτρευτες πληγές.
Κόκκορας παστιτσάδα ή κόκκορας με χοντρό μακαρόνι και ξινομυζήθρα, άλλες δύο επιλογές που θα το κάνουν αξέχαστο.
