Όφεως Ωμέγα Αείκυκλον.
Αμφίσβαινα και αμφίσμενα σε χρόνους μη νοητούς.
Βαθιά μέσα στο Όλον, το αιώνιο φίδι θα φέρει εαυτόν αμφίσημα, δρόμους πύρινους θα φλέγει, μύχια δώματα σκοτεινά, θα ανοίγει και θα κλείνει των ανθρώπων.
Το Είναι του μεταστάται σε ουσίες αδόμητες γιά μας, με αυτές πάλη σκληρή τα μέσα μας, γιατί κλειδιά ακόμη δεν ηξεύρουμε.
Αψέντι, σκιά των καταραμένων ποιητών, τρώση της ψυχής πληγιάρικη, ψέμα αληθινό του νου.
ΠΓΕ Αχαΐα, Πάτρα, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη
Σχεδόν βαθύ πορφυρό με γκρενά-ρουμπινί ανταύγειες.
Του αψεντιού το πνεύμα απολέμητο.
Η πράσινη παραίσθησή του, ολέτειρα των αισθήσεων.
Παρασέρνει φασκόμηλο, ευκάλυπτο, μαντζουράνα και ένα σωρό καμφορένιες νότες γιά να φωλιάσουν μέσα στα σκοτάδια του θυμικού, λυχνάρι πάντα επιλάμπον, αψίνθια φλόγα, αψίθυμη, μεγαλόπνοη.
Πυκνό δαμακηνένιο δέμας μπαχαρένιο, κεράσια και βύσσινα, μικρές άγριες φράουλες, λαμπραίνουν από τους ατμούς της παράνομης κουταλιάς που καίγεται, του αφέντη της ψυχής του αψεντιού, νόθου της υποταγής παιδιού, παραφροσύνης σύμφυρμα, άνομου ωκεανού πλωτήρα, της νοσηρής ατελέσφορης επιθυμίας τέκνο.
Αψίνθιο γιόμα κατακαίει τον θόλο του ουρανίσκου. Επίθεμα καμφοράς, γάζα πανάκεια των πληγών, όξινη διαύγεια το στέλνει, το σκουντάει βαθιά.
Βαθιές και οι τανίνες λασπώδους ισχύος, και το δαμάσκηνο μελανό, εκεί να είναι με γλυκόξινη κόκκινων καρπών ζάλη, και σοκολατένιο, μπαχαρένιο, και του καφέ σύνεργο ακούμπημα, και ορυκτά βρίθει, και σκούρα και ασπρουδερά.
Και η χάση της γεύσης ξανά πλέει με βότανα και φαρμάκια και ορυκτά και μπαχάρια και όλα, και τέλος δεν θέλει να έχει.
Κιλότο ελαφιού σε κάπνισμα από ξερά πουρνάρια και φασκόμηλα, με σάλτσα μαυροδάφνης και τον gravy χυλωμένο ζωμό του.
