Αυτοτελές.
Μούχταρο, ο σπεσιαλίστας της μοναδικότητας.
Ο φέρων την μία και μόνη συχνότητα αυτόματης αναγνώρισης.
Το σταφύλι της απόλυτης ιδιοσυγκρασίας, σε μία ακόμα παράδοση σεμιναρίου αναπόδραστου ποικιλιακού εντοπισμού, με ασταμάτητο υπομνητικό ταυτοτικό ανκόρ.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Μούχταρο
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί.
Μόνο Μούχταρο στην μύτη, τίποτ’άλλο. Άχαστο.
Σιρόπι σμέουρου μαζί με συμπύκνωμα βύσσινου, έχουν την γλυκιά, επιθυμητή φυτικότητα κρέμας αλόης και κομμένου κάκτου, σε έναν εντεταμένο, σκανδαλιστικά εθιστικό ανθικό χώρο. Απαλό, ανεπαίσθητο δέρμα, και ένα φανταστικό βαρέλι που προσφέρει ποιοτικές νότες σοκολάτας και ήπιων γλυκών μπαχαριών, που δεν αποσπούν την προσοχή από το κυρίως θέμα του κάδρου. Στο πολύ βάθος, γήϊνες νύξεις με βρασμένο κάστανο και marron glacé.
Μένος, διάτρηση, ακράτητη ένταση και μανιακή γλυκόξινη νοστιμιά, σε ένα αδιανόητο τακτοποίημα, όπου η παραληρηματική οξύτητα και οι γλυκές, πολφώδεις τανίνες, συναρμολογούνται μοιρογνωμονιακά στον γεμάτο όγκο. Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν, η όλη σκηνογραφία χρήζει ιδιωτικής δοκιμής μεταφερόμενη και αποδιδόμενη μόνο με προσωπική εμπειρία, αφού η ανεκδιήγητη ηδονή του φρούτου, μεγεθύνεται με παιγνιώδες γλυκόξινο focus.
Μακρά, βυθιστικά γλυκόξινη και πιπεράτα πικάντικη επίγευση που σκεπάζει ευκταία όλα τα επιμέρους στοιχεία, αφήνοντας μικρές ορυκτές άκρες. Αλκοόλ, δεν υπάρχει.
Πιθανόν η κορυφαία στιγμή της ετικέτας, από καταβολής της.
Ιδανικό κρασί γιά να καταποντιστεί σε διαγωνισμούς, και τοπικούς αλλά κυρίως διεθνείς, απλά είναι ξένες αυτές οι γεύσεις γιά την ανυποψίαστη παλέτα προσηλωμένων σε άλλα στάνταρντς ουρανίσκων, όπου στρεβλώς θα το βρουν “άγουρο”, “πράσινο” και “φυτικό”.
Οτιδήποτε εκτός από ένα υπερποιοτικού ζώου ribeye, porterhouse, αλλά και σβέρκος με flat iron, chuck center steak και Denver steak θα γίνει βορά στις γλυκόξινες διαθέσεις του, καπελώνοντάς το πλήρως. Στην ίδια λογική κατευνασμού του, και τα μεγάλης έντασης, πιπεράτα και επιθετικά σκληρά κίτρινα τυριά.
