Oι Μεγάλοι Παλαιοί.
Στέκουν ρυτιδιασμένοι, ατάραχοι, με ένα σκήνωμα θαρρείς -αλλά όχι- χαραγμένο από το άσπλαχνο πελέκι του χρόνου.
Τα τρομερά πλάσματα, όχι κάτι από το συνταρακτικό μυθιστόρημα του H.P. Lovecraft, αλλά βγαλμένα μέσα από το άπατο γονοτυπικό εορτολόγιο της Ελληνικής ποικιλομορφίας, βρίσκονται ακίνητα, δεν έχουν πόδια ή πλοκάμια.
Το ρίζωμά τους, το με εκατό σχεδόν χρόνια στην πλάτη του, στερεωμένο στον βράχο της Λακουδίτσας, απαιτεί μέγα σέβας. Τα παλιά Ζακυνθινά -γιατί εκεί θα επιμείνω-, είναι ένας θυρεός της Ιόνιας φύσης, ένα οιονεί φουνταριστό λάβαρο στην αιχμή του ποικιλιακού μας δόρατος. Τους πρέπει το εξέχον, το υψιπετέστερο, όχι μιά συγκυριακή τυχαιότητα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Θηράμονα Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ζακυνθινό 60% Μοσχατέλα 40%
Μέτριο και πλέον κεχριμπαρί.
Άφταστη, πολυσχιδέστατη μύτη που βαίνει με οξειδωτικούς ρυθμούς.
Εντόνως βοτανικά αρώματα από πικραμύγδαλο και πράσινο καρύδι οδηγούν στην αντίληψη Disaronno, ενώ τα ενδότερα κατοικούνται από κουμ-κουατ, μέλι πορτοκαλιάς και καψαλισμένες φλούδες ροδόχρωμων και πορτοκαλόχρωμων εσπεριδοειδών. Ψημένα ανατολίτικα μπαχάρια, ξηροί καρποί, γερασμένα ωχρά άνθη, λανολίνη, και μιά ορυκτή φόρμα που ανατρέχει λίγο και στο βρεγμένο μαλλί.
Η αδιανόητη φυσική οξύτητα του 3,08 pH και των 7 g/l τρυγικού οξέος, λυγίζει μπρος στο λιαστό κύμα που φέρνει σακχαράκια κοντά στο πενηντάρικο. Ως εκ τούτου, ο πολύ ενδιαφέρων, μετρίου όγκου ουρανίσκος αμφιρροπεί και αμφιταλαντεύεται να προσδιορίσει τον εαυτό του, διατυπώνοντας ένα ηπίως οξειδωτικό αμάλγαμα που εκφέρει ευκρινώς την αρωματική του γευστικότητα όπως προσδόθηκε στην μύτη. Το κάνει νόστιμα βέβαια, αλλά με όχι καταιγιστική ένταση που θα διέχεε με πειθώ και αμέριστη εισχώρηση τα επιμέρους χαρακτηριστικά, με το εσπεριδοειδές θέμα επιφανές και σε λίγο πιό φρεσκαρισμένη εκδοχή.
Έκτακτη, πολύ μακρά επίγευση, όπου επαναδιατάσσει ορυκτώς, τα οξειδωτικά, βοτανικά, μπαχαρένια και ξηροκαρπάτα στοιχεία του μέσα στον ισχυρά τανικό διάδρομο, έχοντας νοστιμότατο bitter πρόταγμα.
Δεν με ικανοποιεί καθόλου η αναγραφή του ”Πορτοκαλί Οίνου” στην οπίσθια ετικέτα, ούτε και τον νομοθέτη φαντάζομαι.
Αν και πολλά τα φράγκα παρ’όλες τις μόλις 750 φιάλες, η ιδιαιτερότητά του το καταστά αξιοπρόσεκτο.
Το Ζακυνθινό, αποτελεί ένα απίστευτο κεφάλαιο με απεριόριστες δυνατότητες, η εμβάθυνση και ο εστιασμός τους σ’αυτές, θα δημιουργήσουν κάποια στιγμή κάτι πολύ σπουδαίο.
Πολύ δύσκολο και επικίνδυνο γαστρονομικά, τα πολλά σάκχαρα δεν αστειεύονται.
Pâté από χοιρινό συκώτι με ζελέ Σαμπάνιας, pâté ελαφιού με κανθαρέλλες και κρέμα πορτοκαλιού, χοιρινά φιλετάκια από πατέ συκωτιού χήνας με sauce Vinsanto, δοκιμάστε Καρίκι Τήνου, ωριμασμένο Stilton, Gorgonzola, Gamonéu, όλα τα τυριά με επιφύλαξη.
