Τέσσερα χρόνια χωρίς αυτό.
Τέσσερα έτη χωρίς την αρματωσιά του.
Τέσσερεις περίοδοι χωρίς το παραπέτασμα του θειώδη ανυδρίτη.
Γιά να σου παραδώσει δύο δρόμους, δύο αλήθειες, δύο οινοθεωρίες.
Και μία πραγματικότητα.
Και να αποφασίσεις εσύ που θα κατατάξεις, και εαυτόν, και κρασί.
Στην παράταξη του clean cut, του άρτιου κατά τας γραφάς, του πρέποντος.
Στην όχθη της πολύ ενδιαφέρουσας μετάλλαξης και του ειδικού γαστρονομικού προορισμού.
Και της μακριά και πάνω από όλα αυτά, αδήριτης πραγματικότητας του in vino veritas.
ΠΓΕ Αττική, Παιανία, Αττική, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Μέτριο προς βαθύ χρυσαφί.
Καταπληκτικού ενδιαφέροντος μύτη, με εντελώς υποθετικό οξειδωτικό σενάριο.
Καταπέφτει.
Ξηροί καρποί, ψητό πληγούρι, καβουρντισμένοι λιναρόσποροι, με ασθενική πετρόλ υποψία. Γερασμένα κίτρινα άνθη, ωχρά και λευκά πικάντικα μπαχάρια, με curry, τζίντζερ και κουρκουμά, και τέλος ο πυρήνας του υπερώριμου και μαγειρεμένου κίτρινου και τροπικού φρούτου.
Κάτι λιγότερο από γεμάτο, πολύ ισορροπημένο και πολύ ιδιαίτερο στο στόμα, με ιδιότυπη νοστιμιά που έλκει η πολυπλοκότητα των ξηροκαρπάτων, υπερώριμων και μπαχαρένιων αρωμάτων του γήινου φρούτου στο λιπαρό σώμα, όπου παρόλη την σχετικά άτονη οξύτητα, η ολότητα συγκρατείται σε σωστή δομή. Η οξειδωτική επίφαση δεν το απασχολεί.
Καλή, μπαχαρένια και απειροελάχιστα ορυκτή επίγευση με ξηροκαρπάτο τέμπο και επίσκεψη ξερών χόρτων να δίνει την οξειδωτική διάσταση.
Κακή επιλογή το συνθετικό πώμα, γιά ένα κρασί που κινείται σε όχι mainstream συχνότητες.
Στοχευμένα ταιριάσματα, καθώς ο πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας του θα ”καταπιεί” πολλά πιάτα.
Κουνέλι με πάστα καρυδιού, καπνιστό σκουμπρί με σουσάμι, ψητό ταλαγάνι με μέλι και σουσάμι, ιδιαίτερα τυριά όπως Mimolette, αλλά και Comte και Cheddar παλαίωσης, κοτόπιτα με βουτυράτο χοιροποίητο φύλλο.
