Το Λιγήρειο ρεφρέν της Θεσσαλίας.
Και η αγάπη γιά το -καλό- Sauvignon Blanc.
Που όπως όλες οι αγάπες, έχει σκαμπανεβάσματα.
Μεταπτώσεις όμως, που δεν άπτονται της ποιότητας του σταφυλιού, παρά εκείνης του οινοποιού.
Οι πλειστάκις κακοποιημένες του εκδοχές πάντως, ρεφάρονται σαρωτικά από τις εξαιρετικές βερσιόν της ποικιλίας, που όταν συνεπικουρούνται και από τον περιβάλλοντα χώρο μαζί με το βιοσύστημα -λέγε με terroir-, δεν κάνουν εκπτώσεις.
Ιδίως όταν κάνουν τον Ροδίτη να μην ακούγεται παρά ελάχιστα μαζί τους.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Ιτέα Λαρίσης, Θεσσαλία
Sauvignon Blanc, Ροδίτης Αλεπού
Βαθύ λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες.
Θελκτική, ποιοτική μύτη, με ευάρεστο ισοσύγιο των αντίρροπων δυνάμεων της κρατούσας ποικιλίας.
Βοτανικά και ώριμα φυτικά στοιχεία, ισοσταθμίζονται από βαθιές νύξεις πορτοκαλί πυρηνόκαρπων και λιγότερο λευκόσαρκων φρούτων.
Πολλά λευκά άνθη αλλά και πικάντικα μπαχάρια, βρίσκουν ξύσμα κίτρου και μοσχολέμονου, ενώ η φανερή του πολυπλοκότητα εντείνεται από ωραία περιπεπλεγμένες ζωικές αναφορές που εκφράζονται με κρεατόζουμο.
Πολύ νόστιμο στο στόμα.
Με εξαιρετική συνέπεια κρατάει τα πυραζινικά και τερπενικά γκέμια σε ίσα τραβήγματα, αφήνοντας την αναζωογονητική οξύτητα να βάψει με λεπτές βοτανικές και φυτικές αποχρώσεις το βαθύ, εκφραστικό βερυκοκκένιο φρούτο με την άγουρη μάνγκο υπόνοια, μέσα στο γινωμένο ανθικό περιβάλλον με τα τριζάτα λευκά μπαχάρια, του λιπαρού μεσαίου, ίσως και λίγο παραπάνω, όγκου. Τα εσπεριδοειδή ξύσματα επιτείνουν την αίσθηση της φρεσκάδας.
Μέτρια επίγευση με ελαφρά ορυκτή επισήμανση, μπαχαράτη και ήπια γρασιδένια, με ένα μικρό φαινολικό κράτημα.
Γαστρονομικό και ευέλικτο στο τραπέζι, από τα εκ των ων ουκ άνευ ψάρια και θαλασσινά, μπορεί να περάσει άνετα σε πλατιά ζυμαρικά σπανακιού και καρότου με τριμμένο τυρί, σε πουλερικά και λευκό κρέας με την προϋπόθεση του βοτανικού στοιχείου, ακόμη και με κατσίκι με δενδρολίβανο θα το έβλεπα.
Η ικανότητά του δοκιμάστηκε με κρύα φάβα με ελαφρά καπνιστό σκουμπρί και καπαρόφυλλα, όπου αντιπαρήλθε ιδανικά.
