Οι ήσυχοι θάνατοι τού έρωτα.
Μα απέθαντα στην μνήμη τα πρώτα τους χρόνια.
Όταν γεράσουν, δεν τούς τουφεκάνε με απαξίωση.
Στα σπίτια τής Σιάτιστας, τρία χρόνια στα παλιά βαρέλια είναι το διαβατήριο για να φύγουν με τιμή.
Τοπικός Οίνος Σιάτιστας, Σιάτιστα Κοζάνης, Μακεδονία
Merlot, Cabernet Sauvignon, Μοσχόμαυρο
Ανοιχτό προς μέτριο, διαπερατό ρουμπινί με γκρενά ανταύγειες.
Βαθιά εξέλιξη στην μύτη, η γοητεία της όμως δεν αναχώρησε. Με έσωθεν γήϊνες αντηχήσεις ξερών μανιταριών, sous bois, κεραμιδόσκονης, το παλιό φρούτο ανακτά κάποια θαμπά σημεία. Το απροσδιόριστο αμάλγαμα αποξηραμένων κόκκινων καρπών και pot-pourri, λαμβάνει κυριαρχικά το βοτανικό χρίσμα από ξερό σέλερυ και σέλινο που υπερσκελίζουν τα υπόλοιπα μυριστικά φυτά, κάπου εκεί και τα παλαιωμένα τεϊόφυλλα. Παλιό, φαγωμένο δέρμα, ταγκισμένα γλυκά μπαχάρια, ξέπνοες νότες από ωριμασμένο καφέ και κουβερτούρα αλλά και λίγο κακάο. Έχει διαχειριστεί καλά, με τιμιότητα και παρρησία την οξείδωση.
Με ευγενές εξελικτικό γήρας, διαχέεται απαλά στον ουρανίσκο. Είναι πολύ ελαφρύ, σχεδόν αέρινο στον μέτριό του όγκο, και με ένα φινίρισμα που μόνο η πατίνα τού χρόνου μπορεί να προσδώσει. Γυαλισμένο πειθαρχημένα από τον καιρό, λείο και σχεδόν γαλήνιο, δεν επιθυμεί τίποτα σφοδρά εντασιακό να διαταράξει την νιρβάνα του, με μιά ηρεμία ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Τα αποξηραμένα ερυθρά αγριολούλουδα, τα ξερά και λιασμένα σμέουρα, κεράσια και tayberries, γίνονται θέατρο μιάς γλυκόξινης εισδοχής από sanguine, η οποία πρεσβεύει τα μη καταβληθέντα πλήρως, ποσοστά τής ελαφρότατα άνω τού μετρίου οξύτητας που λειτουργεί ανανεωτικά, φωτίζοντάς το μερικώς. Ο ασβεστόλιθος δίνει κι αυτός ανάταση. Πάνω απ’ όλα με βαθιά βοτανική πρόσφυση αλλά και ασφαλώς γήϊνη επίδραση, και πάλι καταφέρνει να μην προδοθεί από την οξείδωση, κρατώντας την σε πολύ χαμηλή ανάγνωση, οι δε τανίνες πλήρως λιωμένες, συντείνουν στην ρονταρισμένη πρόσληψή του.
Μακρά, πολύ απολαυστικά ξινή επίγευση, με ένα ορυκτό πέρασμα να επιβεβαιώνει την γλυκόξινη ανάλαφρη ροή των ερυθρών εσπεριδοειδών μέσα στο αποξηραμένο περιβάλλον. Ισχυρά βοτανική αλλά και γήϊνη, στο τέλος της αναλάμπουν κάποιες μπαχαράτες και καφέϊνες νύξεις μαζί με ξερό κυνόροδο.
Δεν θέλει να ακούει απαξιωτικές εκφράσεις όπως τελειωμένο, ακόμα μπορεί να δώσει την χαρά τής εξέλιξης.
Στο τραπέζι είναι που αναπτερώνεται στην συνείδηση. Πολύ ωραίο με ψητό κρέας στα κάρβουνα, ενώ τυλιχτό με σκέπη συκώτι, ντελικάτα σουζουκάκια, ακόμα και αρνίσια παϊδάκια, δεν αρνήθηκαν την παρέα του, σαφώς και ένα ριζότο με ξερά άγρια μανιτάρια και καστανό Arborio, μπορεί να γίνει σήμα κατατεθέν του.
