Μεγάλες ευτυχίες της ζωής.
Η άνοιξη των κερασιών στην Ιαπωνία.
Μία διάσχιση τής Αμαζονίας στο Μανάους.
Οι υδρατμοί των καταρρακτών της λίμνης Βικτώρια στις πηγές του Νείλου.
Να δεις το Βαρέλι του Αργύρου, ίσως στην χειρότερη όλων των εσοδειών, να σηκώνει την Σαντορίνη ψηλά.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Επισκοπή Σαντορίνης, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Κάτι λιγότερο από μέτριο χρυσαφί, ακόμα κάποιες πρασινωπές ανταύγειες ξεπροβάλλουν.
Πολύ ωραία μύτη, το εξαιρετικά διαχειρισθέν ξύλο δεν αφήνει το πετρόλ και το ορυκτό να επιβληθούν, δημιουργώντας μιά πολύτιμη ισονομία. Η πολύ ήπια -ίσα διακριτή- βανίλια, συνεργάζεται για την ζαχαροπλαστική άποψη τού φρούτου. Εκτός λοιπόν, από τα ώριμα -αλλά όχι μαγειρεμένα- εσπεριδοειδή, γλάσο λεμονιού και lemon pie, ίσως και ελάχιστο bitter orange curd, δίνουν τον οβολό τους. Κίτρινα γινωμένα και καραμελωμένα άνθη. Υπάρχει μιά ελαϊκή προσφορά, ίσως από ταγκισμένο λάδι, που μάλλον πρόσκειται στην απαλή ξηροκαρπάτη θεώρηση. Χωρίς εξάρσεις το πικάντικο περιβάλλον μπαχαριών και βοτάνων. Πρόκειται για μιά μύτη με συστολή, ίσως και κλειστή θα μπορούσε κάποιος να πει, όχι κούραση ή οξείδωση εδώ.
Η βαθιά φύτρα του, ριζωμένη στους αιώνες, δίνει στο Ασσύρτικο την δύναμη να αντιταχθεί στην κάκιστη χρονιά και να παρατάξει την Δωρική του κοψιά. Στον σφιχτό μέτριο, ηπίως λιπαρό όγκο, δεν έχουμε τρώση από τίποτα. Ούτε από την επιβουλή τού χρόνου, μηδέ από τίς αντίξοες καιρικές συνθήκες τού απευκταίου καλλιεργητικού κύκλου που πέρασε από πάνω του. Εδώ, μόνο ρώμη και ψηλή κορμοστασιά, η αλάτινα αγριωπή, ορυκτή νοστιμιά του, γλυκαίνει τόσο-όσο από την συνδρομή τής βελανιδιάς. Το φρούτο γίνεται κοινωνός της υψηλής οξύτητας και διαβάζεται σχολαστικά απ’αυτήν, με τον ορυκτό παράγοντα σε άγρυπνη επισκοπή, να ανατείνει έτι περαιτέρω. Η δομημένη ένταση βρίσκει την φαινολική διατύπωση τού κρασιού για να συμπλέξουν μιά ωραία πρόσληψη, οι πικάντικες νότες μπαχαριών και βοτάνων έχουν το μερίδιό τους στην αποτίναξη οτιδήποτε οξειδωτικού, η έννοια τής κούρασης δεν συναντήθηκε εδώ.
Πολύ καλή, όχι απολύτως μακρά επίγευση. Πιό πικάντικη σε περιεχόμενο πιπεράτων βοτάνων και μπαχαριών αλλά και από εσπεριδοειδή ξύσματα, πιό δραστικά ορυκτή, ασφαλώς σημαντικά αλμυρή. Το φαινολικό του σφίξιμο γίνεται πιό αισθητό εδώ, οι ξηροκαρπάτες εκδοχές πιό διακριτές, χωρίς τίποτα να το υπονομεύει οξειδωτικά. Το αλκοόλ ακούγεται καλά.
Φιάλη από τέλειες συνθήκες ωριμαντή, τιμή κατ’εκτίμηση.
Σαν γνήσια, καλή Σαντορίνη, δεν έχει πεπερασμένο όριο στην πρωτεΐνη. Μπορείτε από θαλασσινά και ψαρούκλες στην σχάρα. Μπορείτε όμως, και να τού δώσετε αυτό που θέλει, με χοιρινή τηγανιά με πικάντικη μουστάρδα, αρνίσια παϊδάκια, κατσίκι στον φούρνο με δενδρολίβανο, χοιρινή tomahawk, τυλιχτή με μπόλια μοσχαρίσια καρδιά, και ναι, Pluma Iberico.
