Θεογονείν.
Γραία Μνήμη.
θυμούνται τα βουνά τ’αστέρια.
Ανασκοπούν τίς ώρες που γεννιόταν το έκλαμπρο φως στα ρουμάνια τής Αιγιάλειας.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη 50%, Μαύρο Καλαβρυτινό 25%, Αγιωργίτικο 25%
Λίγο πριν το βαθύ ρουμπινί, με ντεγκραντέ μηνίσκο.
Πανύψηλη αξιακά μύτη, γεμάτη θαύματα τού τόπου. Βύσσινα, κεράσια, δαμάσκηνα, σε διάφορες φάσεις τής ωριμότητάς τους, από νεανίζοντα δροσερά μέχρι και ζαρωμένα πάνω στο κλαρί. Βαθιά ανθική με μελανόχρωμα και ερυθρά λουλούδια, φυσσάει καθαρότητα και ιδιοσυγκρασία, έχει μαγική κλασματική ιχνηλασία βανίλιας που θέλεις να την φας με το κουτάλι. Για να έρθουν σύντομα οι αμφισβητίες και σπιλωτές τού λάμπους της, ο υποχθόνιος όμιλος των βοτανικών και φυτικών αιχμών και τής ζωϊκής και δερματικής υπόκρουσης. Υποτάσσονται αυτοστιγμεί, εισρέοντας σαν μέρος μιάς καινούργιας ωραιότητας. Οι μεγάλες φούντρες έχουν δώσει τα πάντα όλους αυτούς τούς ατελείωτους μήνες, πικρή κουβερτούρα εσπρέσσο και fermented dark soy sauce τα έργα τους. Μαύρη γη και στάχτη, δίνουν ακόμα ένα αρεστό αναγωγικό στίγμα.
Αγιασμένη νοστιμιά στο στόμα, άγρια κι αγέρωχη, όσο ατίθασος είναι και ο σφύζων άκρατη ενέργεια, παλμός τού κρασιού. Φρεσκάδα που κόβει στανικά την -ούτως ή άλλως μετριασμένη- ηδεία έκφραση, για να ξεχυθεί ένας γλυκόξινος στρόβιλος, υψίσυχνος, υψίτονος, ακριβώς στις εκκλήσεις τής φρενιασμένης οξύτητας που μουδιάζει τον ουρανίσκο. Το φρούτο είναι σε μιά διηνεκή ανοιξιάτικη έξαρση, με δαιμονιώδη εντασιακά επίπεδα, και έναν ορυκτό σφυγμό που λες και είναι ο πυροκροτητής τής φρεσκάδας και τής δροσιάς που έρχεται μέσα από το δάσος, για να κατακλύσει τον θόλο. Γεμάτος, σαρκώδης όγκος, πλην όμως με μιά εκπληκτική ανυψωτική ελαφράδα, και η καινοφανής γιά τα στάνταρντς τής ετικέτας, πρόσληψη και αποτύπωση τής βανίλιας, έχει μακαριστά απτελέσματα, αφού πλέον την τρώς βουλιμικά και θες κι άλλο. Οι τανίνες κρύβουν το ύψος τους που είναι σημαντικά ψηλό, μέσα σε έναν αιωρηματικό πολφό στερεών μέσα στο πλευστό υγρό στοιχείο, καταδεικνύοντας την μεγάλη πυκνότητα τού οίνου.
Μακρά, spicy και πιπεράτη, εξακολουθητικά άγρια κι ατίθαση επίγευση, με άκρατη ενέργεια που την τροφοδοτούν τα ορυκτά και όξινα κύματα. Οι υψηλές τανίνες εκχωρούν και πάλι μέρος τής δυναμικής τους χάριν γενικής πλαστικότητας, η μέγιστη φρεσκάδα δεν αποτρέπει το αλκοόλ από το να διαφανεί ευκρινώς.
Είναι τόσο έκρυθμο και διατρητικό, που το φοβάμαι με φαγητό. Αλλά όχι, θα δώσει καλά στοιχεία με παραδοσιακά κεφτεδάκια με μαϊντανό και κυμινο, με ένα πείραγμα από σάλτσα πιπεριάς Φλωρίνης και καπνιστό Tabasco και baby πατάτες θρυμματισμένες μέσα, αρνίσιο ραγού με tagliatelle και Satsebeli Hot Tomato Sauce, μοσχαράκι με ρύζι και σάλτσα ξινής ντομάτας. Το φαντάζομαι με εκλεκτές αιμάτινες βοδινές κοπές, το ορέγομαι με μιά Bistecca Fiorentina.
