Προύχοντες των ημιορεινών διαδρομών.
Οι ριζοβολιές του Μαντηλαριού κατοικούν στον ψηλό κάμπο.
Η βέρα Κρητική καταγωγή τους, τούς δίνει προνόμια από χρόνια.
Σαν παλιοί δημογέροντες, ξέρουν να αφουγκράζονται την γη τους, και κάπου κάπου να τα λένε και με τούς ανθρώπους.
ΠΓΕ Κρήτη, Κάμπος Αγ. Σύλλα Ηρακλείου, Κρήτη
Μαντηλάρι
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί, με μικρή διαπερατότητα.
Πολύ ωραία, ώριμη μύτη, που συγχωνεύει στρωτά το δωδεκάμηνο βαρέλι. Σε ύψιστο σημείο ωριμότητας, τα κόκκινα -μερικά και μαραμένα- κεράσια και βύσσινα, μαζί με τα ερυθρά άνθη που δίνουν και αποξηραμένες και νωπές εκδοχές, εγκολπώνουν νότες καπνού, ταμπάκο, γλυκών μπαχαριών, κουβερτούρας και ψημμένου espresso. Είναι αληθινά πολύπλοκη, προσφέροντας επιπλέον γήϊνο περιβάλλον δασικού τάπητα, νοτισμένου μαυροχώματος και κοπριάς, ώριμες φυτικές εκφάνσεις με βοτανικά μέρη και κάποια τεϊκή συμπεριφορά, χαμηλή αντίληψη στιλβωμένου δέρματος και καπνιστού μπέϊκον. Και όλα αυτά, με την βανίλια να έχει έναν απόλυτα διακριτικό ρόλο, σχεδόν ώριμη, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο γι αυτό το χαρακτηριστικό.
Το σιγύρισμα και η τακτοποίηση είναι άψογα στον ουρανίσκο. Στον ζουμερό, πληθωρικά μέτριο όγκο που ψευδώς πληροφορεί γιά γεμάτο, η στρογγυλάδα περισσεύει, το φρούτο αναπτύσσεται διεξοδικά στις οργανοληπτικές του ατραπούς, με ευκρίνεια και εκφραστικότητα. Είναι τέτοια η συστηματοποίηση και η κατάταξή των γνωρισμάτων του, που δεν ασχολείται με βροντές και αστραπές, με εντάσεις και εκρήξεις, τις οποίες αφήνει να εκτονώνονται θαρρείς μέσα σε κλειστή κάψουλα, ελεγχόμενου περιβάλλοντος. Εξαίρετο τανικό γυάλισμα μετρίου ύψους, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς το κάκιστο μητρώο φαινολικού τύπου του Μαντηλαριού, που συχνά βασανίζει με στυπτικότητα, στέγνωμα και σκληράδα. Η οξύτητα προσδίδει ανέβασμα χωρίς να πατάει σε υψηλά κλιμάκια, ξεπερνώντας όμως την μεσαία σκάλα, το ορυκτό κάπου εκεί από πίσω να δίνει κι αυτό. Αν κάπου μπορεί να προσαφθεί ένας μικρός ψόγος, είναι μιά μικρή πράσινη bitter περιοχή που φλερτάρει με την αγουρίλα, που περιλαμβάνει πράσινο δαμάσκηνο, μπαχωβίτικη πιπεριά, πικρά χόρτα και γενικότερα μιά φυτικότητα όχι της απολύτου ευχαρίστησης.
Η επίγευση είναι σίγουρα μακρά, σίγουρα πολύπλοκη, με όλο το φάσμα των επιμέρους χαρακτηριστικών να αναπτύσσεται, με σιγανό ορυκτό σεγοντάρισμα. Αναπτύσσεται όμως και ο bitter φυτικός και πράσινος παράγοντας, τόσο, που παραβγαίνει επάξια την διαδρομή.
Την φοβάμαι την υφέρπουσα φυτικότητά του, οπότε θα πορευτώ λαμβάνοντας υπόψη αυτήν. Σμυρναίϊκα σουτζουκάκια αλλά με μπόλικο κύμινο, κοκκινιστός ροφός με μπάμιες, μοσχαρίσιο καπάκι από σπαλομίτα με σάλτσα ντομάτας και φασολάκια στην κατσαρόλα, αρνάκι με κουκιά, κοκκινιστό κοτόπουλο με σπανάκι, κοκκινιστά αμπελοφάσουλα με σουπιά.
