Κεκτήσθαι.
Θείον ανάκλημα.
Καλοκαίρια άπραγα.
Μακριά πέτρινα χρόνια.
Και ένα αυθάδικο μικρό ζαγάρι τόλμησε να γνέψει ψηλά.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Μέτριο λεμονί.
Ασύγκριτες μνήμες στην μύτη. Άνθη μανταρινιάς και πορτοκαλιάς, κρέμα από ροζ γκρέηπφρουτ και πουρές κλημεντίνης, γιά λίγο ώριμα βερύκοκκα και πούλπα από μάνγκο, τους επιτρέπεται να ενοχλήσουν την αταραξία του εσπεριδοειδούς παραδείσου. Επιχειρούν μέσα από πλούσιο ζυμώδες πρωτεϊνικό περιβάλλον το οποίο προβάλλει φαντασιακά εκείνη την κρέμα απο τρίγωνα Πανοράματος, και που μέσα της το λανολινένιο ορυκτό και οι θειολικές εκπτύξεις, μαζί με απαλά βοτανικά σημεία, αναλάμπουν δειλά.
Άκρατη συγκίνηση στον μαγεμένο ουρανίσκο.
Ριξιές, φωταψίες από μακριά, το θυμικό αφουγκράζεται άλλα.
Τα πορθμεία της ηδονής αφέθηκαν ανοιχτά, ο πελώριος, κρεμώδης όγκος δονείται απο γλύκα και αρμύρα μαζί, χύνεται μέσα σε λουτροφόρες Θεϊκών χαμάμ το ηδύ, παχύ ελιξήριο, γιά να πλυθεί εξαγνισμένη η ψυχή. Ενεργειακό, αλλά με υπόηχους μπάσους κραδασμούς, καπιστρώνει τις χοές της γης και η οξύτητα που τρίζει δεν πληγιάζει το στόμα, μα νιώθεται με γαλήνη, και τα καπνικά, ορυκτογενή τάλαντα τζιράρουν ψηλά μα ήρεμα. Το όλον, σημαίνει ότι δίνεται με κύματα λούσου απόλαυσης, στιλωβμένο και τροχισμένο, δίχως ωμότητα, ανεξέλεγκτη ένταση και εκτοπιστική έκρηξη.
Μακρά, φαινολική, υπέροχα γλυκόξινη, υφάλμυρη επίγευση, οι ορυκτές κροτίδες σκάνε μέσα σε ελεγχόμενο θάλαμο, δείγμα της μέριμνας του δημιουργού, το φρούτο ανθίζει μέσα από βοτανική και πιπεράτη ιχνηλασία.
Αυτό το παιδί, αυτός ο ευφυής νέος, με έκανε και γεύομαι, δεν ξέρω πως, Χατζηδάκη, ύστερα από χρόνια.
Ετούτο το επίτευγμα, μοιάζει σαν ένα γυαλισμένο, τριμαρισμένο Cuvée No. 15, αλλά με βαθιά νοστιμιά χωρίς καμία αστοχία, και απλά αυτό το κρασί δεν μπορεί να είναι entry level.
Δεν θέλουμε χαζά. Πρόβειο κεμπάπ του Μαλλιώρα.
Τηγανητά αρνίσια γλυκάδια, με το λάδι τους κατευθείαν σε Κρητικό ξινόχοντρο με στακοβούτυρο.
Εσείς πάλι, θαλασσινά, μεγάλα πελαγίσια και μαύρα βραχόψαρα στα κάρβουνα.
