Θνήσκουσα μνήμη.
Και η κληρονομιά ενός αρχαίου ριζικού, ζητάει θέση στον ήλιο.
Η Ασπροβαριά μέσα από την λήθη των εποχών, παλιά ροζέτα σε μισόγκρεμο γιατάκι.
Το Ασπρούδι του Λακωνικού οινοποιείου αποτάσσεται την έννοια του απολιθώματος γιά το ξεχασμένο σταφύλι, εμφυσσώντας ζωή μέσα στην σκούρα φιάλη με το μαυροπούλι στην ετικέτα.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Αγγελώνα Λακωνίας, Πελοπόννησος
Ασπροβαριά, λίγη Κιτρινοβαριά
Σχεδόν ανοιχτό λεμονί.
Ηδονιστικής φύσεως καταπληκτική μύτη, με μαρμελάδα περγαμόντο και γλυκό νεραντζάκι να συναντούν βούτυρο και lemon curd, ενώ η περιρρέουσα βοτανική ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από αισθητή. Ανθόμελο περισσότερο από κίτρινα άνθη, με το μπαχαρένιο περιβάλλον να δίνεται διευρυμένο.
Στα ίδια χνάρια η αποτύπωση του ζουμερού, πάνω από μετρίου βάρους ουρανίσκου, μεταβιβάζει σε πιστή αρωματική γευστικότητα την οσφρητική εμπειρία. Και ενώ σαφώς υπάρχει πρόδηλη νοστιμιά, η ένταση δεν κατέρχεται καταιγιστικά ώστε να σκουντήσει ένα βήμα παραπέρα, χωρίς βέβαια σε καμιά περίπτωση να είναι υποτονική. Οι γλυκές παρασκευαστικές εκφάνσεις εσπεριδοειδών, εκτός από την διάστικτη βοτανική νύξη και το τρυφηλό μπαχαράτο περιβάλλον με τα μελένια, βουτυράτα και ανθικά σημεία, βλέπουν να τρέχει ορυκτή ροή που του δίνει ζωντάνια, και να τονώνει με την λίγο παραπάνω από μέτρια, πλην αρκούντως δροσιστική οξύτητα.
Καλή, ελαφρά φαινολική επίγευση, σαφέστατα ορυκτή, με την εξέχουσα εσπεριδοειδή γλυκύτητα να προσλαμβάνει διακριτικές βοτανικές νότες αλλά και μπαχαράτες στίξεις εξωτισμού.
Υπάρχει ελπίδα γιά πιό ενδιαφέρουσα εξέλιξη στον χρόνο.
Η πιό καλαίσθητη ετικέτα του οινοποιείου, τηρουμένων των αναλογιών.
Ξανά η γκρίνια μου, έχει να κάνει με την ξεχωριστή κάτω λωρίδα.
Κοτόπουλο γεμιστό με φέτες λεμονιού και πατάτες, χοιρινή τηγανιά με μουστάρδα βοτάνων και χοιρινά σουβλάκια με ρίγανη, ζυμαρικά με κρεμώδεις λευκές σάλτσες, λιπαρά ψάρια στα κάρβουνα, τυρένια σαγανάκια θαλασσινών, ταρτάρ γαρίδας με yuzu.
